Posts Tagged ‘Laxe’

O Sendeiro Da Ínsua


Ola compañeiros! Que tal esa ponte de Decembro? Aproveitastes para saír a facer algunha andaina? Eu non parei! Foi o domingo cando decidín voltar ás terras de Laxe e coñecer esta nova ruta que vos ensino nesta nova entrada: o Sendeiro da Ínsua. Un camiño que percorre todo o perímetro deste monte do Concello laxense, sen perder de vista o mar durante toda a volta.

Mapa e perfil

Para facer este camiño, recoméndovos un pantalón forte para non picarvos coas xestas, e sobre todo un bo cortaventos, pois nesta zona o vento sempre sopra con moita forza.

Valoración MIDE

Comezamos o itinerario no paseo marítimo de Laxe, de lado do posto de información turística, onde hai uns paneis informativos do roteiro. Dende aquí dirixímonos cara a praza Ramón Juega, que moitos de vós coñeceredes de sobra gracias á serie da TVG  “Mareas Vivas”.

Preparados? Comezamos!

Paseo marítimo de Laxe

Praza Ramón Juega

Despois de pasar o fermoso arco medieval chegamos ata a igrexa de Santa María da Atalaia (onde podemos tomar algunhas fotos da praia e do porto) e, seguindo as indicacións, torcemos á esquerda por unha estreita rúa que sube. Cando cheguemos arriba collemos á dereita e dámonos conta de que imos deixando as casas de Laxe pouco a pouco.

Pasando debaixo do arco...

Vista de Laxe dende o adro da igrexa

Porto de Laxe

Típica rúa de Laxe

Chegamos a un pequeno mirador – merendeiro. Dende aquí podemos observar tanto a parte da baía de Laxe como a parte que enfoca Camelle ó lonxe. Desde aquí torcemos á dereita, pero voltaremos polo camiño da esquerda.

Mirador: á dereita!

Laxe á dereita...

Enseada da Baleeira e Camelle (tapado pola néboa) á esquerda

Ós poucos metros, deixamos o asfalto e collemos o estreito camiño de pescadores, en vez de continuar a baixada ata a estación depuradora que está ó pe da antiga canteira, e comezamos o auténtico camiño, deixando atrás Laxe, e tamén Corme e a ría  á nosa dereita .

Comeza o bo!

Estación Depuradora ó pé da antiga canteira

Deixando Laxe atrás...

Este treito vai a carón dos grandes cantís do monte da ínsua, e ademáis de observar a fermosura destes, tamén podemos aproveitar para ver algún cormorán lanzándose en picado ou buceando en busca de alimento. Segundo imos deixando Laxe atrás, ímonos acercando e vendo cada vez mellor a vila de Corme do outro lado da Ría, co seu famoso cabo Roncudo na punta.

Coidado coa pendente meus!

Corme

Cabo Roncudo

Algúns cantís desta zona son sinxelamente espectaculares, e máis se facedes o camiño un día no que haxa moito mar. Esta semana de alerta vermella por mar de fondo é perfecta, así que os que poidades, aproveitade!

Impresionante, non si?

Ondas batendo 1

Ondas batendo 2

Ondas batendo 3

Despois duns minutos de camiño, chegamos ó faro de Laxe, lugar visitado frecuentemente e no que podemos contemplar dunha gran vista do litoral, sobre todo durante o solpor. Conta cunha curiosa zona de merendeiros, colocados polo monte arriba e que pola súa forma recordan a un castro celta. Bo lugar para tomar algo antes de seguir co camiño. Aquí tamén podemos atopar unha estatua de recente construcción, chamada “A Espera”, que reflexa a angustia dunha nai e o seu fillo esperando ó seu esposo mariñeiro, o cal nunca chega. É moi frecuente ver a xente sentada arredor desta escultura calada e reflexionando en silencio, ademáis de disfrutando da paisaxe, durante un tempo.

Faro de Laxe

Curiosa zona de merendas

"A Espera"

Unha vez repostas as enerxías e admirado a paisaxe, continuamos o roteiro, deixando atrás o faro e a ría, e encarando a nosa vista cara Camelle e Arou ó lonxe, e cara as enseadas de  Soesto e Baleeira, estas máis próximas. É un tramo este, ó igual que o anterior, perfecto para sentir a forza do mar batendo contra os cons ademáis de observar aves mariñas.

Deixando atrás o faro

Camelle e Arou ó lonxe, punta do Catasol á esquerda

Petón do castro e enseada de Soesto

Ó final do tramo, encontrámonos coa furna da escuma, e rápidamente vos daredes conta de por qué recibe este nome. Metros máis adiante, chegamos ó cemiterio do municipio e, ós pes deste, a pequeniña pero fermosa praia dos cristais. Esta minúscula praia está formada por milleiros de pequenos cristais de diferentes cores que o mar foi pulindo pouco a pouco co tempo. Parece ser que a orixe deste pequeno espectáculo está nunha costume moito menos bonita, que consistía en que os veciños tiraban o lixo nas inmediacións da praia. Por sorte, a forza da auga e as correntes mariñas minimizaron o impacto dando lugar a esta curiosa praia.

Furna da Escuma

O mar batendo con forza na furna da escuma

Praia dos cristais

Entre o petón do castro e o cementerio, atrás queda a enseada da Baleeira

Subimos a costenta pista asfaltada e chegamos ó mirador onde o comezo da ruta nos desviáramos á dereita. A partir de agora só nos queda desfacer camiño ata chegar ó noso punto de partida, e quedarnos a tomar algo en calquera dos moitos locais que nos ofrece a vila.

Volvendo polas estreitas rúas de Laxe...

... chegamos de novo ó punto de partida.

Como podedes comprobar, resulta este un camiño fermoso (incluso en días nubrados), fácil e de pouca duración, polo que ninguén ten excusa para non facelo. Ademáis, é un sendeiro oficial homologado pola federación galega de montañismo, así que podedes ampliar información na súa web.

UN SAÚDO CAMIÑANTES!

Ruta Camelle – Laxe


Boas Camiñantes! Estreamos este mes de Decembro con un novo camiño que ben seguro vos gustará. Trátase da ruta que une as vilas mariñeiras de Camelle e Laxe, percorrendo toda a costa que separa estes dous portos. Fixera este camiño hai cousa de dous ou tres anos, e levaba xa tempo querendo volver a facelo para obter máis datos e poder compartilo con vós, así que decidinme e chamei ós meus compañeiros do curso de monitor de tempo libre para que me acompañasen e así formamos un cuarteto para esta andaina. Graciñas Sole, Barca e Rocío!

Equipo preparado! Faltan o mapa e o MIDE

Comezamos o itinerario no Museo do Alemán, a carón do espigón do porto. Esta é unha obra realizada polo alemán Mannfred Gnädinger ó longo de cerca de 30 anos. Está constituído por esculturas feitas con materiais ós que o mar lle foi dando forma ou arrastrando ata o lugar.

Museo do Alemán

Este singular personaxe chega Camelle a comezos dos anos 60 e decide quedarse a vivir en Camelle. Será a comezos dos anos setenta  cando decide levar  uha vida solitaria, retirándose a vivir a un pequeno habitáculo que constrúe na costa, onde hoxe se ubica o museo. O seu obxectivo consistía en vivir á marxe dos condicionamentos sociais establecidos e depender o menos posible do mundo que o rodeaba.

Este era Manfred

Despois de moitos anos de vida en pleno contacto coa natureza, será a partir do ano 2000 cando comecen os seus primeiros problemas de saúde, falecendo dous anos máis tarde, coincidindo coa catástrofe do Prestige. Dise que este desastre causou un grande impacto na súa saúde mental. Sendo incapaz de superalo, acabou morrendo de pena.  Trala súa morte, tanto a súa persoa como a súa obra recobraron unha gran forza, transformándose nun dos símbolos da Costa da Morte. “Man” como así se lle coñecía, quedou como un exemplo de inocencia e pureza espiritual fronte ós intereses materiais que dominan o mundo actual.

Outra toma do museo

Unha vez comezado o camiño, nada máis dar uns pasos, tivemos a sorte de observar varios exemplos da fauna costeira, como un cormorán e unha garza real ben acompañados por un grupo de gaivotas:

Cormorán

Garza

Unha vez observados o museo e as aves, comezamos a percorrer todo o longo da vila de Camelle, observando algúns oficios que se dan na enseada, ademáis da praia.

Gamelas

Paseo marítimo de Camelle

Unha vez chegamos á parte de atrás da praia, en vez de continuar o paseo, collemos pola rúa na que se encontra o centro médico e tamén hai un parque infantil, que nos leva metros máis adiante cara o coído de Sabadelle.

Praia de Camelle

Centro médico e parque infantil

Camiño do Coído de Sabadelle

Coído de Sabadelle

Dende aquí seguimos camiño cara o coído da Señora, o cal é a única saída do concello de Vimianzo ó mar aberto. Aquí puidemos contemplar un pequeno grande espectáculo, un pequeno rego que baixaba do monte e escorría coído abaixo.

Coído da Señora

Rego perdéndose entre as pedras

A partir de aquí poñemos rumbo cara a parroquia laxense de Traba. Durante o camiño, se facedes este camiño despois duns días chuviosos, o máis probable é que nos atopedes con grandes charcas difíciles de sortear, a única saída posible será  improvisar polas leiras adxacentes ó camiño.

Próximo obxectivo: penedos de Traba

Vistas dende este tramo do camiño

Unha das "pozas" que nos atopamos no camiño

Nós encontrámonos con ata tres destas pozas unha de dimensións máis que considerables, antes de chegar ós Penedos de Traba, unha gran morea de rochas fronte ó mar que adoptan variadas e caprichosas formas. Dende aquí xa podemos avistar a longa e fermosa  praia de Traba.

Penedos de Traba

A "Rá"

Praia de Traba dende os Penedos

Chegamos a Mórdomo e damos co aparcadoiro e área recreativa no que comeza a ruta que sube á pena. Aquí Temos dúas opcións, ir pola praia ou máis polo interior, nós decidimos ir máis polo interior e despois desviarnos cara a lagoa. Para os que optedes por este último, tendes que coller a estrada e uns metros máis adiante, coller unha pista de terra que leva a un observatorio de aves.

Área Recreativa

Observatorio de aves dende a estrada

Cando cheguedes ó observatorio, collede o camiño que bordea a lagoa ata chegar á pasarela de madeira, só teredes que seguila ata a área de descanso e aparcadoiros do outro extremo da praia.

Bordeando a lagoa

Camiño que bordea a lagoa

Área recreativa de Boaño, no outro extremo da praia

Dende o mirador cos bancos de pedra en círculo, continuamos por un camiño estreito con bastante maleza, pero que dura poucos metros. Durante este tramo pódense ver bastantes cousas: pescadores, coídos, furnas, a fermosa praia de Arnado, grandes e pequenas furnas e con sorte  algun miñato con algo que zampar… Sen dúbida o meu tramo favorito do roteiro.

Camiño dirección a Soesto

Coído

Fermosa furna (con pequena fervenza incluída)

Miñato (semellaba que levaba unha serpe nas súas garras)

Praia de Arnado

Casetas de pescadores

Ó final deste treito, chegamos á praia de Soesto, famosa polas súas olas e que recibe a constante visita de surfeiros. O seu merendeiro é grande e ben protexido do vento, perfecto para facer unha boa grellada.

Chegando a Soesto, co petón do castro á esquerda

Área recreativa de Soesto

Continuamos agora o camiño pola costenta pista que nos leva pouco a pouco cara o final do noso camiño, ubicado na vila de Laxe. Deixando atrás a praia e o petón do castro, ó que vos podedes acercar os que coma min sexades máis castróns (aínda que o camiño non é de todo malo), podemos ver xa a vila de laxe e tamén a ermida de Santa Rosa, dende a que teremos unha boa vista panorámica de toda a vila. Achegámonos pois ata a pequena ermida.

A pista é bastante empinada, pero xa case estamos chegando a Laxe. Ánimo!

Atrás imos deixando a fermosa praia de Soesto

E tamén o Petón do Castro (Vistas excepcionais da praia de Soesto)

E por fin Laxe!

Ermida de Santa Rosa

Vistas dende Santa Rosa

Baixamos agora seguindo as indicacións da ruta e adentrámonos en Laxe polo medio das súas estreitas rúas ata chegar á praza Ramón Juega, dende aquí achegámonos á igrexa de Santa María da Atalaia, pasando por debaixo do bonito arco medieval. Logo, tamén nos podemos achegar ata o dique, no que sempre se pode atopar xente pescando e encherse un do aroma mariñeiro que se desprende nesta zona da vila, que quedou ben plasmado no mundo da televisión gracias á serie da galega “Mareas Vivas”.

Adentrándonos nas estreitas rúas de Laxe

Igrexa de Santa María da Atalaia

Aquí me tendes no final do camiño hai uns anos

Outra cousa interesante que atopamos polo camiño foi unha gran cantidade de cogumelos, que aproveitamos para recoller e comelos despois. Sole púxose morada! jaja

Sole recollendo cogumelos 😀

Parece ser que se trata dun "Champiñón Silvestre"

E así remata unha nova andaina máis compañeiros, debo decirvos que toda persoa coa que fixen esta ruta quedou encantada con ela, espero que vós non sexades menos!

UN SAÚDO CAMIÑANTES!

Subindo á Pena de Mórdomo


Ola meus!

Como cada nova semana, aquí me tendes descubríndovos un novo camiño da Costa da Morte. Desta vez achegueime ó concello de Laxe, concretamente á fermosa parroquia de Traba, pero non para facer a famosa ruta que vai ata Camelle, senón para subir á inxustamente descoñecida Pena de Mórdomo, desde a cal se pode desfrutar dunhas vistas excepcionais da parroquia, a lagoa e a fascinante praia de Traba.

Mapa (en debuxo) da ruta

Mapa (aproximado) da ruta feito por min. Ás veces é un pouco complicado trazar o recorrido exacto.

É esta unha ruta que en principio pode parecer fácil e así o é durante gran parte do percorrido, pero débese ter en conta o tramo final da ascensión, no que hai que ascender por gran cantidade de penedos e rochas nos que hai que ter coidado de non esvarar / tropezar e non achegarse moito ó borde destes, pois hai perigo de caer ó vacío. É por iso que o resultado do MIDE ten números tan altos, pero se andades con coidado e non facedes moito o “castrón” como a min me gusta (debedes saber que a pesar de ter bastante vértigo,  vaime o risco) non ten porque haber problema algún.

MIDE (que non vos impresionen moito os números altos)

Para comezar o camiño, podemos deixar o coche no aparcamento da praia en Mórdomo, cerca do bar. Neste bar encontramos o primeiro cartel indicador da dirección da ruta. Nos primeiros metros, todo o que teremos que facer é seguir as indicacións ó longo da aldea de Mórdomo.

O noso obxectivo, dende o aparcadoiro

Unha vez chegados á última casa da aldea, comezando a subida cara o monte, xa non atoparemos máis sinais. Tendes que seguir a pista á dereita e uns metros máis adiante, no cruce que hai na curva, cara a esquerda (máis ben seguir a pista na que estamos). Durante este tramo podemos ver o val de Traba, coas súas pequenas aldeas a pé do monte da Moa e Pena Forcada, lugares que vos descubrirei en vindeiras entradas.

Última casa de Mórdomo

Val de Traba

Chegamos a un novo cruce, no que se seguimos de frente, comezamos a descender. Non nos interesa, queremos subir e desfrutar dunha boa panorámica! Collemos á dereita e seguimos subindo. A partir de aquí o camiño vai ir facéndose máis agreste, ata chegar ó pe das rochas, no cal comezaremos a ascender. Ánimo, moito coidado!

Chegando ós pés dos penedos...

Comeza o ascenso! (Realmente, xa comezou hai un cachiño)

No primeiro tramo da subida, cara a zona de Traba podedes buscar as coñecidas “Caras dos Monos” un conxunto de rochas nas que a natureza debuxou unhas cabezas que recordan ás duns primates.

A verdade é que si parecen!

Poucos metros máis adiante xa nos atopamos coa máxima altura do monte, marcada cun tronco que soe ter unha bandeira colgada, aínda que non era o caso desta vez. Penso que non teño que explicar moito das vistas, unha imaxe (neste caso varias) vale máis que mil palabras non si?

A Lagoa, lugar de alto valor ecolóxico

Traba dende as alturas

Pero non só podemos ver a paisaxe de Traba dende aquí arriba, se facemos unha vista de 360º cara a dereita, iremos vendo lugares como o monte da Moa, Pena Forcada, os penedos de Pasarela, o alto do Rascalobos, Pena Orelluda… lugares que vos descubrirei máis adiante, dádeme un tempo 😉

Monte da Moa (esquerda) e Pena Forcada (dereita)

Desde aquí tamén se pode intuir a vila mariñeira de Camelle (Pena Orelluda á dereita)

Mirando cara abaixo, vemos o núcleo de Mórdomo e o aparcadoiro onde comezamos a ruta. É curioso, pero aínda que semella lonxe, escoitábanse os ladridos dos cans perfectamente!

Mórdomo

Aparcadoiro, merendeiro, boa praia... Se queredes ir tomar un baño a Traba téndelo fácil!

E ata aquí, todo o que queda é facer o camiño de volta por onde viñemos, tal vez se podería continuar o camiño no cruce que antes vos dixen que baixa e achegarse ó rascalobos ou a Pena Orelluda. Quén sabe. Un día que teña ganas de perderme e facer o castrón aventúrome e xa vos conto á volta 😉 Nada máis meus, animádevos a percorrer este camiño que é curto, e as vistas merecen moito a pena.

UN SAÚDO CAMIÑANTES!