Posts Tagged ‘Camelle’

A Ruta Do Litoral Camariñán


Ola camiñantes da fin da terra! Mentres se achega o Nadal, eu sigo aproveitando para descubrir novos roteiros, chova ou vente, e de paso seguir mostrándovos marabillosos lugares da nosa Costa da Morte.

A miña última aventura tivo lugar de novo no concello de Camariñas, na ruta que une a vila de Camelle coa capital do municipio, e que percorre todo o litoral que separa ámbalas dúas vilas. Para levala a cabo contei coa axuda dos meus  amigos David e Rodrigo. Así que alá nos fomos o sábado pola mañán, aproveitando as alertas por mar de fondo para comprobar a forza do mar galego. Graciñas meus!

Esta  ruta é bastante longa, uns 28 quilómetros. O sendeiro en si non ten apenas dificultade algunha. Tamén debo dicir que non fixemos o percorrido exacto, senón que fomos por algún pequeno tramo distinto, pero desde logo sen grandes variacións que destacar. En canto ó equipo e material para facer este camiño, recomendo levar un bo cortaventos, pois o vento sempre sopra con forza nesta zona.

Mapa e Perfil do roteiro

Valoración MIDE

Comezamos o itinerario no Museo do Alemán, ao igual que o fixéramos hai unhas semanas para percorrer a ruta Camelle – Laxe. Sen embargo, desta vez imos tomar o rumbo oposto. Nada máis chegar, comprobamos que a alerta laranxa por mar de fondo non se equivocaba en nada:

A forza do mar no peirao de Camelle

Dende aquí atravesamos algunhas das estreitas rúas de Camelle, en lugar de seguir o camiño oficial que está perfectamente marcado e que comeza de lado da casa que está ó lado do Museo. Rápidamente nos desviamos cara a costa e percorremos o tramo que nos leva á seguinte vila, Arou.

Adentrándonos un pouquiño na vila

Deixando atrás Camelle

O mar bateu con forza durante todo o camiño

En menos de media hora, xa vemos Arou

Un burriño dándonos a benvida

Esta vila é un magnífico exemplo da típica vila costeira galega, con casas de moitas e variadas cores e rúas estreitas. Atravesamos a praia ó longo do paseo marítimo do lugar ata chegar a unha pequena área recreativa. Aquí o camiño oficial segue pola estrada ata case chegar á chamada punta lobeira, onde existen unhas pequenas casetas de pescadores e unha pequena praia chea de rochas, onde crían moi ben os ourizos. Nós sen embargo decidimos comezar a subir o monte e collemos o camiño que pasa de lado da última casa, e que metros máis adiante sube monte arriba.

Arou

Variando un pequeno tramo do percorrido

Momentos previos á ascensión

Camiño que sube

Arou dende as alturas

Ó final deste empedrado camiño, collemos á esquerda na pista asfaltada e, ó chegar ó seguinte cruce á dereita, xa camiño da seguinte vila: Santa Mariña. É unha pequena vila escalonada ó longo dun pronunciado val entre dous montes a carón do mar. Pódese baixar e visitar o pequeno peirao, e alí dar un paseo polas rochas da punta, pero nós decidimos seguir de largo cara un dos nosos obxectivos principais da xornada: o Monte Branco e as súas vistas á enseada de Trece.

Despois dun treito, xa se intúe Santa Mariña e o seu pequeno peirao

Santa Mariña dende o alto

Ós poucos minutos dende Santa Mariña, tomamos o camiño de terra  que segue pola costa, perfectamente acondicionado. Máis adiante, ó chegar ó Monte Branco, para chegar ás inmediacións da duna débese coller un pequeno camiño á dereita. Este lugar resultou para min unha auténtica sorpresa, tanto pola súa beleza, como polas vistas que ofrece da enseada de Trece. Un lugar perfecto para desfrutar, pero recordade que é un espacio natural protexido, así que procurade que a vosa pegada sexa o máis pequena posible no entorno!

Sendeiro moi ben acondicionado para a súa práctica

Xa vemos o Monte Branco!

Camiño da duna, atopámonos coa planta que da nome ó Concello: a Caramiña

Vistas da enseada de Trece dende o Monte Branco

A famosa duna remontante do Monte Branco

Do outro lado, o peirao de Santa Mariña

Volvemos polos nosos pasos cara a pista e seguimos camiño do cemiterio dos ingleses. Durante o camiño obtivemos unhas boas vistas de toda a enseada, ata finalmente baixamos a costa que nos deixa xusto no cemiterio.

Durante o camiño, podemos observar de novo unha das dunas remontantes máis grandes de Europa

Vistas durante o camiño cara o cemiterio

Monte Branco ó lonxe

Aquí tivo lugar o máis fatídico afundimento de toda a historia da Costa da Morte: o naufraxio do Serpent. En 1890, este buque – escola iba camiño de Sierra Leona a facer un cambio de tropas. Ó pasar por esta punta, chamada “punta do boi”, o temporal provocou o seu afundimento nos baixos da costa e morreron 172 dos seus 175 tripulantes, que foron duramente vapuleados polas ondas.

Comeza o descenso cara o cemiterio

Finalmente, chegamos ó Cemiterio dos ingleses, situado na punta do Boi

Monte Branco e enseada de Trece dende o cemiterio dos ingleses

Unha vez visistado o lugar, seguimos a pista camiño do noso seguinte obxectivo. Metros máis adiante, xa podemos ver o faro de Cabo Vilán ó lonxe, pero antes pasaremos pola praia de reira, e nas súas inmediacións pararémonos a visitar a pedra do oso e o foxo dos lobos. Durante o camiño encontrarédesvos con gran cantidade de coídos.

Seguindo o noso camiño, xa vemos ó lonxe Cabo Vilán

Unha vez chegados á praia de Reira, podédesvos desviar á dereita para buscar a pedra do Oso, e facer o mesmo á esquerda para visitar o foxo dos lobos. Unha curiosidade deste lugar ten que ver coa pedra do oso, pois debedes saber que hai uns anos foi roubada, aparecendo de novo no seu lugar ó cabo duns días. Unha segunda curiosidade ten que ver co foxo dos lobos. Estas peculiares construccións eran usados antano para capturar lobos, dispoñendo dúas paredes en forma de embudo monte abaixo que remataban no foxo. Ó parecer, a xente do pobo reuníase e enviaba os lobos pouco a pouco cara o foxo ata que caían nel. Hoxe en día, este foxo da fogar e alimento a gran cantidade de anfibios, especialmente píntegas e tritóns.

Pedra do Oso

Mar batendo na praia de Reira

Foxo dos Lobos

Seguimos camiño do cabo vilán, camiñando a carón dos cantís e pasando de lado do parque eólico do lugar. Ó chegar ás inmediacións da planta acuícola collemos a estrada que nos leva ata o faro. Pódese visitar o edificio inferior, no que existe un museo, pero é unha pena que non estea permitida a entrada aínda que sexa ó patio superior a pé do faro. En lugar disto podemos subir ata o antigo faro, que funcionaba a leña e carbón, e desde onde teremos unhas boas vistas tamén, tanto do cabo coma da vila de Muxía ó outro lado da ría, que xa se abre ante os nosos ollos, co santuario da barca saudándonos dende a punta.

Camiño de Cabo Vilán pasamos por uns agrestes cantís

Parque eólico e faro ó fondo

As rochas soportaban como podían as continuas embestidas do mar embravecido

Faro

Faro e Museo dende o facho antigo

Tamén podemos ver parte do noso futuro camiño, todo ó longo da costa, coa ermida da Virxe do Monte ó lonxe. Camiñamos pois de volta ata o cruce da planta acuícola e collemos de novo cara a costa ata chegar ó campo de fútbol.

Cara o outro lado vemos a Ría de Camariñas con Muxía ó fondo

Deixando atrás cabo vilán

Ermida da virxe do monte e Muxía

Muxía ó outro lado da ría

Ó chegar ó campo de fútbol, collemos o camiño que sube para visitar a ermida e desfrutar das boas vistas da vila de Muxía que temos dende esta punta.

Fachada frontal da ermida

Santuario da Barca dende a ermida

Unha vez visitado e desfrutado o lugar, afrontamos o último treito deste longo camiño, que remata en na capital do concello. Neste tramo atoparemos algunha pequena praia e o castelo de Soberano, unha fortificación antiga desmantelada nos anos 40 para construir o peirao de camariñas. De feito aínda podemos ver algúns canóns facendo de amarres dos barcos.

Os pescadores abundan en todo o camiño

Ruínas do Castelo de Soberano

Despois de case 30 quilómetros... Por fin Camariñas!

Ata aquí compañeiros, unha ruta esta a do litoral camariñán que, aínda que resulta longa, recomendo totalmente. Se se fan moito os 30 quilómetros, podería dividirse en varios tramos ó gusto do camiñante sen problemas. Pero sobre todo, recomendo facela os días nos que haxa moito mar, pois son ideais para ver as ondas batendo continua e fortemente contra os cons. E ata aquí camiñantes, non me queda máis que animarvos a facelo e desexarvos BO NADAL A TODOS!

UN SAÚDO CAMIÑANTES!

Ruta Camelle – Laxe


Boas Camiñantes! Estreamos este mes de Decembro con un novo camiño que ben seguro vos gustará. Trátase da ruta que une as vilas mariñeiras de Camelle e Laxe, percorrendo toda a costa que separa estes dous portos. Fixera este camiño hai cousa de dous ou tres anos, e levaba xa tempo querendo volver a facelo para obter máis datos e poder compartilo con vós, así que decidinme e chamei ós meus compañeiros do curso de monitor de tempo libre para que me acompañasen e así formamos un cuarteto para esta andaina. Graciñas Sole, Barca e Rocío!

Equipo preparado! Faltan o mapa e o MIDE

Comezamos o itinerario no Museo do Alemán, a carón do espigón do porto. Esta é unha obra realizada polo alemán Mannfred Gnädinger ó longo de cerca de 30 anos. Está constituído por esculturas feitas con materiais ós que o mar lle foi dando forma ou arrastrando ata o lugar.

Museo do Alemán

Este singular personaxe chega Camelle a comezos dos anos 60 e decide quedarse a vivir en Camelle. Será a comezos dos anos setenta  cando decide levar  uha vida solitaria, retirándose a vivir a un pequeno habitáculo que constrúe na costa, onde hoxe se ubica o museo. O seu obxectivo consistía en vivir á marxe dos condicionamentos sociais establecidos e depender o menos posible do mundo que o rodeaba.

Este era Manfred

Despois de moitos anos de vida en pleno contacto coa natureza, será a partir do ano 2000 cando comecen os seus primeiros problemas de saúde, falecendo dous anos máis tarde, coincidindo coa catástrofe do Prestige. Dise que este desastre causou un grande impacto na súa saúde mental. Sendo incapaz de superalo, acabou morrendo de pena.  Trala súa morte, tanto a súa persoa como a súa obra recobraron unha gran forza, transformándose nun dos símbolos da Costa da Morte. “Man” como así se lle coñecía, quedou como un exemplo de inocencia e pureza espiritual fronte ós intereses materiais que dominan o mundo actual.

Outra toma do museo

Unha vez comezado o camiño, nada máis dar uns pasos, tivemos a sorte de observar varios exemplos da fauna costeira, como un cormorán e unha garza real ben acompañados por un grupo de gaivotas:

Cormorán

Garza

Unha vez observados o museo e as aves, comezamos a percorrer todo o longo da vila de Camelle, observando algúns oficios que se dan na enseada, ademáis da praia.

Gamelas

Paseo marítimo de Camelle

Unha vez chegamos á parte de atrás da praia, en vez de continuar o paseo, collemos pola rúa na que se encontra o centro médico e tamén hai un parque infantil, que nos leva metros máis adiante cara o coído de Sabadelle.

Praia de Camelle

Centro médico e parque infantil

Camiño do Coído de Sabadelle

Coído de Sabadelle

Dende aquí seguimos camiño cara o coído da Señora, o cal é a única saída do concello de Vimianzo ó mar aberto. Aquí puidemos contemplar un pequeno grande espectáculo, un pequeno rego que baixaba do monte e escorría coído abaixo.

Coído da Señora

Rego perdéndose entre as pedras

A partir de aquí poñemos rumbo cara a parroquia laxense de Traba. Durante o camiño, se facedes este camiño despois duns días chuviosos, o máis probable é que nos atopedes con grandes charcas difíciles de sortear, a única saída posible será  improvisar polas leiras adxacentes ó camiño.

Próximo obxectivo: penedos de Traba

Vistas dende este tramo do camiño

Unha das "pozas" que nos atopamos no camiño

Nós encontrámonos con ata tres destas pozas unha de dimensións máis que considerables, antes de chegar ós Penedos de Traba, unha gran morea de rochas fronte ó mar que adoptan variadas e caprichosas formas. Dende aquí xa podemos avistar a longa e fermosa  praia de Traba.

Penedos de Traba

A "Rá"

Praia de Traba dende os Penedos

Chegamos a Mórdomo e damos co aparcadoiro e área recreativa no que comeza a ruta que sube á pena. Aquí Temos dúas opcións, ir pola praia ou máis polo interior, nós decidimos ir máis polo interior e despois desviarnos cara a lagoa. Para os que optedes por este último, tendes que coller a estrada e uns metros máis adiante, coller unha pista de terra que leva a un observatorio de aves.

Área Recreativa

Observatorio de aves dende a estrada

Cando cheguedes ó observatorio, collede o camiño que bordea a lagoa ata chegar á pasarela de madeira, só teredes que seguila ata a área de descanso e aparcadoiros do outro extremo da praia.

Bordeando a lagoa

Camiño que bordea a lagoa

Área recreativa de Boaño, no outro extremo da praia

Dende o mirador cos bancos de pedra en círculo, continuamos por un camiño estreito con bastante maleza, pero que dura poucos metros. Durante este tramo pódense ver bastantes cousas: pescadores, coídos, furnas, a fermosa praia de Arnado, grandes e pequenas furnas e con sorte  algun miñato con algo que zampar… Sen dúbida o meu tramo favorito do roteiro.

Camiño dirección a Soesto

Coído

Fermosa furna (con pequena fervenza incluída)

Miñato (semellaba que levaba unha serpe nas súas garras)

Praia de Arnado

Casetas de pescadores

Ó final deste treito, chegamos á praia de Soesto, famosa polas súas olas e que recibe a constante visita de surfeiros. O seu merendeiro é grande e ben protexido do vento, perfecto para facer unha boa grellada.

Chegando a Soesto, co petón do castro á esquerda

Área recreativa de Soesto

Continuamos agora o camiño pola costenta pista que nos leva pouco a pouco cara o final do noso camiño, ubicado na vila de Laxe. Deixando atrás a praia e o petón do castro, ó que vos podedes acercar os que coma min sexades máis castróns (aínda que o camiño non é de todo malo), podemos ver xa a vila de laxe e tamén a ermida de Santa Rosa, dende a que teremos unha boa vista panorámica de toda a vila. Achegámonos pois ata a pequena ermida.

A pista é bastante empinada, pero xa case estamos chegando a Laxe. Ánimo!

Atrás imos deixando a fermosa praia de Soesto

E tamén o Petón do Castro (Vistas excepcionais da praia de Soesto)

E por fin Laxe!

Ermida de Santa Rosa

Vistas dende Santa Rosa

Baixamos agora seguindo as indicacións da ruta e adentrámonos en Laxe polo medio das súas estreitas rúas ata chegar á praza Ramón Juega, dende aquí achegámonos á igrexa de Santa María da Atalaia, pasando por debaixo do bonito arco medieval. Logo, tamén nos podemos achegar ata o dique, no que sempre se pode atopar xente pescando e encherse un do aroma mariñeiro que se desprende nesta zona da vila, que quedou ben plasmado no mundo da televisión gracias á serie da galega “Mareas Vivas”.

Adentrándonos nas estreitas rúas de Laxe

Igrexa de Santa María da Atalaia

Aquí me tendes no final do camiño hai uns anos

Outra cousa interesante que atopamos polo camiño foi unha gran cantidade de cogumelos, que aproveitamos para recoller e comelos despois. Sole púxose morada! jaja

Sole recollendo cogumelos 😀

Parece ser que se trata dun "Champiñón Silvestre"

E así remata unha nova andaina máis compañeiros, debo decirvos que toda persoa coa que fixen esta ruta quedou encantada con ela, espero que vós non sexades menos!

UN SAÚDO CAMIÑANTES!