Posts Tagged ‘Camariñas’

A Ruta Do Litoral Camariñán


Ola camiñantes da fin da terra! Mentres se achega o Nadal, eu sigo aproveitando para descubrir novos roteiros, chova ou vente, e de paso seguir mostrándovos marabillosos lugares da nosa Costa da Morte.

A miña última aventura tivo lugar de novo no concello de Camariñas, na ruta que une a vila de Camelle coa capital do municipio, e que percorre todo o litoral que separa ámbalas dúas vilas. Para levala a cabo contei coa axuda dos meus  amigos David e Rodrigo. Así que alá nos fomos o sábado pola mañán, aproveitando as alertas por mar de fondo para comprobar a forza do mar galego. Graciñas meus!

Esta  ruta é bastante longa, uns 28 quilómetros. O sendeiro en si non ten apenas dificultade algunha. Tamén debo dicir que non fixemos o percorrido exacto, senón que fomos por algún pequeno tramo distinto, pero desde logo sen grandes variacións que destacar. En canto ó equipo e material para facer este camiño, recomendo levar un bo cortaventos, pois o vento sempre sopra con forza nesta zona.

Mapa e Perfil do roteiro

Valoración MIDE

Comezamos o itinerario no Museo do Alemán, ao igual que o fixéramos hai unhas semanas para percorrer a ruta Camelle – Laxe. Sen embargo, desta vez imos tomar o rumbo oposto. Nada máis chegar, comprobamos que a alerta laranxa por mar de fondo non se equivocaba en nada:

A forza do mar no peirao de Camelle

Dende aquí atravesamos algunhas das estreitas rúas de Camelle, en lugar de seguir o camiño oficial que está perfectamente marcado e que comeza de lado da casa que está ó lado do Museo. Rápidamente nos desviamos cara a costa e percorremos o tramo que nos leva á seguinte vila, Arou.

Adentrándonos un pouquiño na vila

Deixando atrás Camelle

O mar bateu con forza durante todo o camiño

En menos de media hora, xa vemos Arou

Un burriño dándonos a benvida

Esta vila é un magnífico exemplo da típica vila costeira galega, con casas de moitas e variadas cores e rúas estreitas. Atravesamos a praia ó longo do paseo marítimo do lugar ata chegar a unha pequena área recreativa. Aquí o camiño oficial segue pola estrada ata case chegar á chamada punta lobeira, onde existen unhas pequenas casetas de pescadores e unha pequena praia chea de rochas, onde crían moi ben os ourizos. Nós sen embargo decidimos comezar a subir o monte e collemos o camiño que pasa de lado da última casa, e que metros máis adiante sube monte arriba.

Arou

Variando un pequeno tramo do percorrido

Momentos previos á ascensión

Camiño que sube

Arou dende as alturas

Ó final deste empedrado camiño, collemos á esquerda na pista asfaltada e, ó chegar ó seguinte cruce á dereita, xa camiño da seguinte vila: Santa Mariña. É unha pequena vila escalonada ó longo dun pronunciado val entre dous montes a carón do mar. Pódese baixar e visitar o pequeno peirao, e alí dar un paseo polas rochas da punta, pero nós decidimos seguir de largo cara un dos nosos obxectivos principais da xornada: o Monte Branco e as súas vistas á enseada de Trece.

Despois dun treito, xa se intúe Santa Mariña e o seu pequeno peirao

Santa Mariña dende o alto

Ós poucos minutos dende Santa Mariña, tomamos o camiño de terra  que segue pola costa, perfectamente acondicionado. Máis adiante, ó chegar ó Monte Branco, para chegar ás inmediacións da duna débese coller un pequeno camiño á dereita. Este lugar resultou para min unha auténtica sorpresa, tanto pola súa beleza, como polas vistas que ofrece da enseada de Trece. Un lugar perfecto para desfrutar, pero recordade que é un espacio natural protexido, así que procurade que a vosa pegada sexa o máis pequena posible no entorno!

Sendeiro moi ben acondicionado para a súa práctica

Xa vemos o Monte Branco!

Camiño da duna, atopámonos coa planta que da nome ó Concello: a Caramiña

Vistas da enseada de Trece dende o Monte Branco

A famosa duna remontante do Monte Branco

Do outro lado, o peirao de Santa Mariña

Volvemos polos nosos pasos cara a pista e seguimos camiño do cemiterio dos ingleses. Durante o camiño obtivemos unhas boas vistas de toda a enseada, ata finalmente baixamos a costa que nos deixa xusto no cemiterio.

Durante o camiño, podemos observar de novo unha das dunas remontantes máis grandes de Europa

Vistas durante o camiño cara o cemiterio

Monte Branco ó lonxe

Aquí tivo lugar o máis fatídico afundimento de toda a historia da Costa da Morte: o naufraxio do Serpent. En 1890, este buque – escola iba camiño de Sierra Leona a facer un cambio de tropas. Ó pasar por esta punta, chamada “punta do boi”, o temporal provocou o seu afundimento nos baixos da costa e morreron 172 dos seus 175 tripulantes, que foron duramente vapuleados polas ondas.

Comeza o descenso cara o cemiterio

Finalmente, chegamos ó Cemiterio dos ingleses, situado na punta do Boi

Monte Branco e enseada de Trece dende o cemiterio dos ingleses

Unha vez visistado o lugar, seguimos a pista camiño do noso seguinte obxectivo. Metros máis adiante, xa podemos ver o faro de Cabo Vilán ó lonxe, pero antes pasaremos pola praia de reira, e nas súas inmediacións pararémonos a visitar a pedra do oso e o foxo dos lobos. Durante o camiño encontrarédesvos con gran cantidade de coídos.

Seguindo o noso camiño, xa vemos ó lonxe Cabo Vilán

Unha vez chegados á praia de Reira, podédesvos desviar á dereita para buscar a pedra do Oso, e facer o mesmo á esquerda para visitar o foxo dos lobos. Unha curiosidade deste lugar ten que ver coa pedra do oso, pois debedes saber que hai uns anos foi roubada, aparecendo de novo no seu lugar ó cabo duns días. Unha segunda curiosidade ten que ver co foxo dos lobos. Estas peculiares construccións eran usados antano para capturar lobos, dispoñendo dúas paredes en forma de embudo monte abaixo que remataban no foxo. Ó parecer, a xente do pobo reuníase e enviaba os lobos pouco a pouco cara o foxo ata que caían nel. Hoxe en día, este foxo da fogar e alimento a gran cantidade de anfibios, especialmente píntegas e tritóns.

Pedra do Oso

Mar batendo na praia de Reira

Foxo dos Lobos

Seguimos camiño do cabo vilán, camiñando a carón dos cantís e pasando de lado do parque eólico do lugar. Ó chegar ás inmediacións da planta acuícola collemos a estrada que nos leva ata o faro. Pódese visitar o edificio inferior, no que existe un museo, pero é unha pena que non estea permitida a entrada aínda que sexa ó patio superior a pé do faro. En lugar disto podemos subir ata o antigo faro, que funcionaba a leña e carbón, e desde onde teremos unhas boas vistas tamén, tanto do cabo coma da vila de Muxía ó outro lado da ría, que xa se abre ante os nosos ollos, co santuario da barca saudándonos dende a punta.

Camiño de Cabo Vilán pasamos por uns agrestes cantís

Parque eólico e faro ó fondo

As rochas soportaban como podían as continuas embestidas do mar embravecido

Faro

Faro e Museo dende o facho antigo

Tamén podemos ver parte do noso futuro camiño, todo ó longo da costa, coa ermida da Virxe do Monte ó lonxe. Camiñamos pois de volta ata o cruce da planta acuícola e collemos de novo cara a costa ata chegar ó campo de fútbol.

Cara o outro lado vemos a Ría de Camariñas con Muxía ó fondo

Deixando atrás cabo vilán

Ermida da virxe do monte e Muxía

Muxía ó outro lado da ría

Ó chegar ó campo de fútbol, collemos o camiño que sube para visitar a ermida e desfrutar das boas vistas da vila de Muxía que temos dende esta punta.

Fachada frontal da ermida

Santuario da Barca dende a ermida

Unha vez visitado e desfrutado o lugar, afrontamos o último treito deste longo camiño, que remata en na capital do concello. Neste tramo atoparemos algunha pequena praia e o castelo de Soberano, unha fortificación antiga desmantelada nos anos 40 para construir o peirao de camariñas. De feito aínda podemos ver algúns canóns facendo de amarres dos barcos.

Os pescadores abundan en todo o camiño

Ruínas do Castelo de Soberano

Despois de case 30 quilómetros... Por fin Camariñas!

Ata aquí compañeiros, unha ruta esta a do litoral camariñán que, aínda que resulta longa, recomendo totalmente. Se se fan moito os 30 quilómetros, podería dividirse en varios tramos ó gusto do camiñante sen problemas. Pero sobre todo, recomendo facela os días nos que haxa moito mar, pois son ideais para ver as ondas batendo continua e fortemente contra os cons. E ata aquí camiñantes, non me queda máis que animarvos a facelo e desexarvos BO NADAL A TODOS!

UN SAÚDO CAMIÑANTES!

A Ruta Da Ínsua


Cómo vai esa andaina camiñantes? Espero que xenial! Eu, sorprendido e animado polo bo estado e mantemento da ruta dos muíños do Concello de Camariñas, decidín adentrarme un pouco máis neste municipio e achegueime ata a parroquia de Xaviña  para percorrer a chamada Ruta da Ínsua. Así as cousas, esta semana ofrézovos unha fermosa ruta que non ten nada que envexar á anterior excepto por uns pequenos detalles que se deberían mellorar en canto á sinalización do camiño. Pero tranquilos meus, para perderse polo monte xa estou eu! jeje. Mapa, perfil e valoración MIDE:

Mapa e Perfil

MIDE (Método de Información De Excursións)

Comeza este roteiro na praia de Ariño. Chegaremos ata aquí despois de entrar na parroquia de Xaviña (deixando as vilas de Ponte do Porto e Dor atrás). O desvío que nos leva á praia encóntrase á esquerda uns metros despois de pasar o restaurante “O Ariño”. Concretamente, o comezo do camiño sitúase no piñeiral que está xunto á praia, onde abundan mesas e grellas ideais para pasar unha tarde de entretemento alternando a praia e os baños coa sombra das árbores.

Punto de Partida

Praia de Ariño

Perfecto para unha grellada cos amigos

Se antes de comezar a andaina nos acercamos á praia, podemos apreciar que estamos nunha zona de gran valor ecolóxico, tanto pola gran cantidade de cunchas que hai na praia, o que nos dá unha idea da riqueza marisqueira da zona, así como tamén da gran riqueza ornitolóxica, pola cantidade de aves que podemos ver dende este lugar.

Cunchas de Berberecho

Unha pequena Garza

Gaivotas, como non!

Ánades?

Ademais, se visitades esta zona no Outono, poderedes ver a gran cantidade de cogumelos que nacen nesta zona, e que vos acompañarán ó longo de todo o camiño. Quén sabe, secadra en vez de facer unha churrascada, hai que facer unhas setas á brasa!

Voltamos ó piñeiral e comezamos xa o camiño seguindo a estrada pola que chegamos, e que en nuns metros se converte xa nunha pista forestal. Poucos metros máis adiante, xa xurde o primeiro problema coas indicacións. No mapa que ofrece o concello, di que existe unha derivación cara a coñecida como “Punta Sandía” un pequeno cabo no que poderemos observar gran parte da ría. Sen embargo, non hai ningun cartel que explícitamente o indique, co cal hai que aventurarse arriscándose a perder o tempo. Eu finalmente optei polo último dos tres desvíos, e aínda que non cheguei á punta exactamente, cheguei a outro pequeno saínte que tampouco desmerece nada.

Dando os primeiros pasos desta andaina...

Arredores de Punta Sandía

Cerca de Punta Sandía

Outra vista desde este saínte

Voltamos por onde viñemos e continuamos o camiño, no que xa podemos intuir por detras dos pinos e eucaliptos que nos tapan parcialmente a visión a vila de Camariñas e, detrás desta, ó outro lado da ría, a vila de Muxía.

Camariñas

Porto de Camariñas e Muxía ó outro lado da ría

Máis adiante, pódese tomar un camiño á dereita e subir ó monte, ou tamén andar outro tramo ata o seguinte desvío, que foi o que tomei eu neste caso. Desde aquí teredes unhas vistas excepcionais da ría e das vilas de Camariñas e Muxía, incluso se o día está claro poderedes ver con certa facilidade o Santuario da Virxe da Barca.

A metade do ascenso...

Camariñas dende o alto do monte

Santuario da Virxe da Barca

Unha vez descendido o monte, continuamos o sendeiro ata chegar ás antigas minas de Volframio. Saberemos que chegamos ó ver ós carteles que anuncian do perigo de introducirse polo monte, e un pouco máis arriba, xa nun camiño asfaltado, veremos as ruínas dun edificio que seguramente tiña que ver coas antigas minas. Parece ser que a etapa de esplendor deste tipo de explotacións foi durante a Segunda Guerra Mundial, pois o Volframio era utilizado na fabricación de armas e proxectís.

Cartel de precaución

Ruínas

Continuamos agora o camiño ata chegar ás primeiras casas, e atopamos un dos poucos carteis que posúe a ruta. En concreto este cartel indícanos o camiño cara a Fonte de Agramar, polo que collemos pista abaixo ata chegar a unha praia, e unha vez chegados abaixo, dirixímonos á dereita ata chegar a pé do manantial. Esta fonte, posúe a peculiaridade de que nace mesmo ó pé da praia, e cando se dan as mareas vivas esta queda asulagada baixo a auga da ribeira.

Pista que baixa á praia

Ó fondo está a fonte

Fonte de Agramar

Volvemos camiño arriba sobre os nosos pasos e tras andar entre as rúas da aldea, chegamos á estrada. Atención aquí camiñantes! Sen cruzar, o camiño continúa polo segundo desvío á dereita, en ningún caso polo primeiro, pois estaríades subindo de novo ó monte. Saberedes que é o correcto porque o camiño está pegado a unha casa amarela. Incomprensiblemente, este tramo carece de sinalización, o cal pode ocasionar bastantes problemas, como foi no meu caso. Imaxinade a miña cara cando me vin de novo no alto do monte! xD

Na estrada, coller o seguinte desvío á dereita! Este que vedes lévavos de novo ó monte.

Desde este camiño teredes unhas boas vistas da parroquia de Xaviña

Continuamos por este camiño que, despois de deixar atrás as casas, acábase convertendo nunha pista forestal segundo se vai adentrando no monte. Ó chegar ó desvío, pódese coller á dereita (as indicacións marcan esta dirección) para chegar ó comezo da ruta, ou ben pódese coller a esquerda para botar un vistazo ó pazo das paxariñas e a ribeira. Se se elixe esta opción, despois de coller cara a esquerda e alcanzar uns metros máis adiante a encrucillada, débese tomar o camiño que temos xusto enfrente. Ó chegar ó final deste, atopámonos de novo co tramo máis pegado ó río da praia de Ariño, e dende aquí podemos ver do outro lado do río o Pazo das Paxariñas.

De novo, estamos nunha pista forestal

Dereita: comezo da ruta. Esquerda: Vistas do Pazo das Paxareiras e da ribeira

Encrucillada: seguir de frente!

Pazo das paxareiras

Agora só queda seguir a praia ata chegar de novo ó piñeiral no que comezamos esta ruta, camiñando pola branda area e cunhas vistas fantásticas da ribeira.

Gamelas na ribeira

Fermosa non si? 🙂

Espero coma sempre que disfrutárades da lectura! Se algún día vos animades a pasear por este roteiro, contádeme que tal vos foi a experiencia! Neste caso concreto, poderíadesme contar se a sinalización está mellor, ou se puxeron algún panel nos puntos de interese, que están anunciados no mapa do concello e sen embargo non existen. E xa sabedes: comentade, criticade, puntuade… o que queirades!

UN SAÚDO CAMIÑANTES!

A Ruta Dos Muíños


Ola compañeiros de andaina! Aquí tendes un novo camiño como vén sendo habitual nestas últimas semanas. Desta vez, invítovos a viaxar ata o concello de Camariñas, corazón da costa da morte, pero non para percorrer o sendeiro que vai pola costa, senón o que vai a carón das marxes do Río Grande con principio e final na vila de Ponte do Porto.

Mapa / Perfil do roteiro

Valoración MIDE

Comeza o sendeiro na rúa situada a carón do Centro Médico, atoparédela sen problema gracias á indicación que hai na estrada que vai a Camariñas. Deixamos o coche e xa nos atopamos coa beira do río e o cartel de comezo do roteiro. Para comezar, máis que recomendable unhas botas e un pantalón impermeables. Se, como a min neste caso vos chove, non virá mal un chuvasqueiro ou mellor aínda un polar cortaventos e un sombreiro, pois os chuvasqueiros soen transpirar máis ben pouco e podemos acabar empapados non de auga, senón de suor.

Río Grande no punto de saída

Panel informativo

Ó pouco de comezar, atopámonos cun pequeno refuxio que ben seguro aproveitarán os pescadores para descansar. Eu aproveitei para axustar ben o equipo (é moi recomendable facer sempre unha parada  ós poucos minutos de comezar unha ruta para facer pequenos axustes no equipo) e tamén para sacar unhas fotos a uns enormes cogumelos que estaban por alí cerca.

Refuxio

Cogumelo (semella un boletus)

Seguimos o camiño pola marxe esquerda do río, e sentindo a forza coa que este afronta os últimos metros antes de chegar á Ponte do Porto. Máis adiante, atopámonos co primeiro muíño que veremos ó longo do percorrido, o coñecido como “Muíño de Mata” dun tamaño máis que considerable.

Sendeiro "estándar" da ruta

O río baixa con moita forza neste tramos

"Muíño de Mata"

Outra vista do Muíño

Continuamos polo sendeiro, totalmente paralelo á ribeira e volvemos a topar máis adiante outro muíño de gran tamaño, o “Muíño de Cota” e uns metros máis adiante unha ponte sobre o río que nos acerca a unha pequena área recreativa situada na marxe contraria do río. Podémonos acercar a descansar un pouco e sacar unhas fotos desde a ponte, para despois seguir o camiño pola marxe na que estábamos.

"Muíño de Cota"

Escaleiras? Curioso!

Ponte no lugar das Barrosas

Dende a ponte

Área recreativa

Continuamos o camiño polo estreito sendeiro, típico camiño marcado polos troiteiros que se achegan por alí. Neste tramo poderemos ver unha fonte pegada ó río moi curiosa, e poucos metros máis adiante, daremos cunha nova área recreativa outra ponte, nun lugar coñecido como “Basandín”.

Fermoso sendeiro, non si?

Curiosa fonte...

Área recreativa de "Basandín"

Ponte

Desta vez si que cruzaremos a ponte para cambiar de marxe e continuaremos agora río abaixo, é dicir, no sentido contrario no que estábamos a ir. Neste tramo iremos un pouco máis separados do río, pois entre nós e o río o terreo estará ocupado por prados e leiras traballadas.

Excelente para deitarse e botar unha sesta nun día de verán!

Máis adiante, chegaremos ao lugar das Barrosas, onde estaba situada a primeira área recreativa que visitamos. Atravesaremos as rúas, chegaremos á praza, e de aquí colleremos a rúa que baixa cara a Ponte do Porto. Sen embargo, non imos acabar tan pronto este roteiro, pois xa que estamos pola zona, non debemos deixar pasar a oportunidade de facer unha pequena derivación da ruta e achegarnos ata Cereixo (pertencente ó concello limítrofe de Vimianzo) para visitar a pequena vila, as súas impoñentes torres, o seu carballo centenario, a igrexa e o muíño de mareas. Cantas cousas para un lugar tan pequeno!

Rúa nas Barrosas

Praza do lugar

Rúa que baixa ata a Ponte do Porto

Ó chegar ó cruce, collemos cara a esquerda e cruzamos a estrada para camiñar polo paseo marítimo. É este un bo lugar para ver aves como patos, garzas e algúns mazaricos. Ó final do paseo, tamén poderemos descubrir un oficio tradicional como a carpintería de ribeira, nun pequeno varadoiro.

Paseo da Ponte do Porto. Ó lonxe, Cereixo

Patos

Varadoiro

Seguimos a carón da estrada ata chegar a Cereixo, e saíndo del á dereita, xusto despois de cruzar a ponte, achegámonos ó pequeno paseo a carón do rego que verte as súas augas ó Río Grande. Subimos polas escaleiras que hai uns metros máis adiante e podemos observar desde fóra do muro, as impoñentes Torres de Cereixo, que non poderemos visitar por ser privadas. Porén, poderemos visitar a igrexa de Santiago de Cereixo e o seu gran Carballo centenario.

Lugar de Cereixo

Torres de Cereixo (mágoa que non se podan visitar, aínda que foran só os xardíns)

Igrexa de Santiago de Cereixo

Carballo centenario

Baixamos as escaleiras, continuamos polo paseo, moi bonito e cheo de carteis informativos (así da gusto) e á altura da ponte xa podemos ver o fermoso muíño de mareas de Cereixo. Seguimos camiño e volvemos a dar coa estrada, así que tomamos dirección de novo cara a Ponte do Porto.

Curto, pero fermoso paseo

Muíño de mareas

Parte traseira do Muíño

Fachada frontal do muíño

Unha vez percorrido de novo o paseo pasamos o cruce polo que chegamos das Barrosas, e cruzamos a ponte que dá lugar á vila. Chama a atención cómo despois de ver a furia coa que baixaban as augas ó comezo do percorrido, agora estas baixan totalmente sosegadas. Tamén se tendes sorte podedes asustar a algunha garza, como pasou neste caso. Pena non ter aínda uns bos prismáticos!

Regresamos á Ponte do Porto

Quedan poucos metros para o remate do roteiro...

... non sen antes avistar unha garza! 🙂

Collemos á dereita despois de cruzar a ponte e xa só nos queda percorrer a beirarrúa ata chegar ó lugar do comezo do roteiro. Como poidestes comprobar, aínda que o concello de Camariñas é coñecido pola súa costa, o seu interior tamén agocha grandes e fermosas sorpresas. Por último, non quero rematar esta entrada sen dar antes a noraboa ó Concello polo perfecto estado de mantemento e sinalización ó longo de todo o percorrido. Un 10 para Camariñas!

UN SAÚDO CAMIÑANTES!