Archive for the ‘Mazaricos’ Category

A Ruta Xalleira De Brandomil


Ola camiñantes! Canto tempo! E é que xa fai máis de dous meses que non se actualizaba Camiños Da Fin Da Terra. Pídovos desculpas pola longa espera, pero entre manifestacións, fins de semana ocupados coñecendo novas rutas e a miña incursión no mundo da tecnoloxía GPS, non tiven tempo para preparar ningunha entrada nova. Iso si, toda esta espera non foi en balde, pois como vistes, este tempo foi invertido para intentar mellorar esta pequena bitácora.

Desta vez anímovos a coñecer a primeira ruta que me invento, que consiste en camiñar polos arredores do río Xallas á súa altura polas parroquias de Brandomil, pertencente ó concello de Zas, e de Antes e Alborés, do concello de Mazaricos.É un roteiro este no que poderemos ver unha ponte romana, unha igrexa, un fermoso río, meternos dentro dun embalse, impregnarnos da vida gandeira que despiden estas terras, e tamén gozar de fauna tanto doméstica como salvaxe.

a

Mapa e perfil do roteiro

Atención, a ruta non está sinalizada!

A andaina comeza xusto a carón da ponte romana de Brandomil, que nos axuda a salvar o río Xallas. Neste lugar hai unha área de descanso bastante ben coidada, e agradable para unha churrascada. Sen embargo, a cercanía da estrada pódelle estragar a sesta a máis de un.

Área de descanso con mesas, fonte e parrillas

A fermosa ponte de Brandomil

Cruzamos a ponte e viramos á esquerda, para facer camiño río abaixo despois dun pequeno tempo camiñando, atoparémonos con outra ponte que deberemos cruzar, que nos leva a unha grande illa de gran extensión, se non me equivoco xa pertencente ó concello de Mazaricos. A algúns chamaranlle a atención unhas estructuras de madeira en forma de tabernas, servicios ou algo polo estilo. Estamos nin  máis nin menos que no lugar onde se celebra a concorrida festa da fervenza, que tanta fama ten en toda a volta. Sen embargo, eu son máis de camiñar ca de verbenas, e moito menos de deixar tirado o lixo que, desgraciadamente, abunda en certos recunchos da ruta en gran parte debido á festa.

Á esquerda!

A ponte que nos leva á illa

Xa estamos na illa

Continuamos bordeando a illa en sentido das agullas do reloxo ata chegar a unha pequena ponte que debemos cruzar para ir camiño da aldea de Ribadeza. Durante o camiño podemos ver a forma de vida do lugar, predominantemente agraria e gandeira. Non hai máis que ver os pastos cheos de vacas e ovellas. Tractores para un lado, tractores para o outro..

Unhas ovellas bebendo no Xallas

Ponte que nos leva cara Ribadeza

Típica estampa Xalleira

A vaquiña era curiosa, pero non máis que os habitantes de Ribadeza 😀

Muíño nos arredores de Ribadeza

Unha vez pasado Ribadeza, toca cruzar de novo o río, e desta vez vemos a grande anchura que ten o río, pois estamos nas inmediacións do encoro da Fervenza,  máis exactamente poderíamos dicir que estamos sobre el.

Cara un lado…

… e cara o outro

Unha vez pasado este o camiño continua por varias pistas polas que podemos seguir sentindo a vida agraria e gandeira da zona, ata chegar ó lugar de Quintáns.

Un equino sorprendido!

Dende aquí chegamos a Padreiro, xa moi cerca de Brandomil, onde visitaremos a súa igrexa, para rematar pouco despois no punto de inicio, a Ponte de Brandomil.

Sen comentarios 😀

Chegando a Brandomil

Igrexa de Brandomil

Principio e final do roteiro

Unha ruta pequena, sen sinalizar e penso que bastante mellorable, dádeme tempo, todo se andará! E tamén aproveito para informarvos de que esta primavera está habendo moitas iniciativas neste ámbito, gracias os concellos de Camariñas, Vimianzo e Ponteceso, así como da Asociación Ambiental Senda Nova, da que vos podo dicir que realizan uns roteiros realmente espectaculares, fermosos, moi didácticos e tremendamente ben organizados. Tamén dende Neria se están comezando a facer roteiros, aínda que non fun quen de atopar información aínda. Déixovos ligazóns con información do que se está “cocendo” pola zona:

Programa de roteiros de Vimianzo, Camariñas e Ponteceso: http://www.quepasanacosta.com/?p=14877

Web da asociación ambiental Senda Nova: http://www.sendanova.org/

UN SAÚDO CAMIÑANTES!

Ruta Polo Monte Pindo I (O Fieiro – A Moa)


Ola Camiñantes! Qué mellor que comezar a nosa andaina neste este novo ano 2012 estreándoo cunha ruta polo Monte Pindo! Todos sabemos que era este un lugar sagrado para os celtas, pero tamén o é para os sendeiristas. Neste caso, ó non coñecer moi ben o lugar, decidín facer unha ruta curta, pero non por iso menos esixente. Esta comeza no lugar do Fieiro, a pé do encoro de Santa Uxía, e remata no cumio do Monte Pindo, o pico da Moa, a 600 metros de altitude e a poucos metros da ría de Corcubión.

Mapa e perfil do roteiro de hoxe (aproximados)

Para percorrer este camiño é aconsellable levar calzado impermeable se se fai en inverno, pois é moi posible que o camiño estea húmido e que se encontre algunha que outra poza. Evitaremos así estar pensando continuamente onde van pisar os nosos pés e así poder seguir un camiño o máis recto posible. Ademáis, é recomendable levar un pantalón forte que nos protexa das xestas. Tampouco esquecerse os que lle pase coma a min, que o máis pequeno raio de sol lles afecte, de que nunca está de máis un sombreiro ou gorra no alto dun monte, onde parece que non pero o sol pega forte, e moito. Preparados? Valoración MIDE do percorrido e comezamos!

MIDE do sendeiro

O comezo da ruta encóntrase nun pequeno lugar chamado O Fieiro, pertencente ó Concello de Mazaricos. Chégase a este lugar poucos metros despois de pasar por riba da presa do encoro de Santa Uxía. Nada máis chegar xa nos atopamos co punto de inicio á dereita, unha pequena área recreativa na que hai un panel informativo e un cartel sinalando as dúas variantes do roteiro.

Pequena área recreativa do Fieiro

Panel informativo da rutae pista que sube camiño da Moa

Ten este roteiro dous camiños distintos para chegar á Moa, xuntándose estes no merendeiro que está a poucos metros do cumio. Como neste caso só fixen que percorre a cara traseira do monte, noutra ocasión volverei para facer o percorrido polo outro camiño, que pasa pola cara costeira da montaña e polo pico Penafiel, outro cumio famoso do Monte Pindo

Cartel que indica as dúas variantes do camiño

Pico Penafiel dende O Fieiro

Dende aquí collemos a pista que sube, e que durante o primeiro quilómetro de percorrido apenas presenta dificultades. Neste primeiro tramo podemos botar a vista atrás para divisar algunhas aldeas do concello de Mazaricos, o encoro de Santa Uxía, o mirador do Ézaro ou o pico Penafiel.

Deixando atrás O Fieiro en busca da Moa

Os verdes prados de Mazaricos, vixiados dende o alto polos Montes da Ruña

Pico Penafiel e mirador do Ézaro

A partir do segundo quilómetro do roteiro, o terreo vaise facendo máis complicado para o camiñante, primeiro estreitándose e despois tornándose moi rochoso e con bastante pendente.

A partir deste cartel o camiño estréitase e vólvese máis irregular

Un exemplo do que vos podedes atopar durante gran parte do camiño

Superados aproximadamente os 2,5 quilómetros de ascensión, atopámonos o bastante elevados para divisar a vila de Carnota. Podémonos parar a ler o panel informativo sobre a historia e  flora do Monte Pindo antes de afrontar o último tramo da subida.

Sempre se agradece un panel informativo, e máis con estas vistas 🙂

Máis arriba, atopámonos cun cruce no cal nos podemos desviar cara o merendeiro para tomar algo antes de chegar á moa, ou ben afrontar os últimos metros da subida para alcanzar o cumio. Dende aquí, pódense adiviñar entre os piñeiros as vilas de Corcubión e Cee.

Carteis no cruce do roteiro

Corcubión ó lonxe

Merendeiro da Moa

Por fin, chegamos ó pico da Moa. Dende aquí arriba, temos unhas magníficas vistas en 360 grados de toda a zona, destacando a panorámica da ría de Corcubión.

Impresionantes vistas

A pé da montaña, a pequena vila do Pindo:

A vila do Pindo coa súa praia a pé do monte

A un lado, as vilas de Carnota e Lira:

Carnota, coa súa extensa praia e Lira co seu peirao

Ó outro, Fisterra, Corcubión e Cee ó lonxe:

Fisterra, co seu faro na punta

Corcubión e Cee no interior da ría

Máis cerca, a praia de Gures e a enseada de Caneliñas, lugar onde no ano 1986 pechou a última factoría baleeira de España:

Praia de Gures e enseada de Caneliñas

E por último, polo interior, máis alá do aspecto rochoso do Monte Pindo, o verde dos montes da Ruña:

Máis alá do Pindo, Mazaricos sempre verde.

Unha vez desfrutado desta marabillosa panorámica da Costa da Morte, só queda baixar polo mesmo camiño ata o Fieiro. Neste caso intentei (sen éxito) atopar o camiño que leva ó lugar pasando pola outra cara do monte e que sube ata o pico Penafiel, pero non fun quen de atopalo (todo se andará ;)) a quen si atopei mentres buscaba algún tramo deste sendeiro foi a un grupo de camiñantes de Vimianzo, ós que guiei con gusto ata a Moa e que me fixeron pasar un día estupendo en boa compañía. Ademáis de facer o descenso máis levadeiro. Por cousas como estas adoro o sendeirismo. Graciñas Antonio, Juan, Cristian, Paula, Antía e Darío! 🙂

Cos inesperados compañeiros no cumio

O grupo á chegada, cun paisano que resultou do máis faladoriño!

E así queda inaugurado o novo ano en Camiños Da Fin Da Terra amigos. Cando teñades ocasión pasádevos polo Pindo e desfrutade desas excelentes vistas! Feliz Ano!

UN SAÚDO CAMIÑANTES!