Archive for the ‘Cabana De Bergantiños’ Category

O Roteiro Da Raposa “Anosa”


Saúdos unha semana máis camiñantes! Nesta nova entrada volvemos a pisar terras cabanesas por un camiño moi pouco coñecido, pero sen embargo moi ben coidado, con bastantes sinais e tamén numerosos paneis informativos ó longo do percorrido. Trátase do “roteiro da raposa Anosa”, que nos convida a visitar os lugares máis bonitos da parroquia cabanesa de Anos.

Mapa, perfil e puntos de interese da ruta

Características MIDE deste percorrido

O roteiro comeza na igrexa de Santo Estevo de Anos. Acercámonos a visitala antes de comezar a andaina. Esta igrexa posúe nun lateral sete canzorros, esculpidos con diferentes formas que sobresaen do edificio.

Igrexa de Santo Estevo

Curiosos Canzorros no lateral da Igrexa

Outra vista da igrexa, co cruceiro en primeiro termo

Ademáis, aquí atopase o primeiro dos paneis informativos da ruta. Durante todo o percorrido os paneis e sinais son moi abundantes, cousa moi de agradecer para os sendeiristas. No caso deste roteiro, hai paneis informativos sobre cogumelos, partes dun muíño, etc.. Todo a través da raposa “Anosa” que con moita simpatía nos dá a benvida ós diferentes lugares da parroquia, así como tamén nos dá consellos sobre os cogumelos. Aquí vos deixo uns exemplos dos carteis que vos podedes atopar se un día facedes a ruta:

Panel informativo cargado de información, como debe ser

Cartel de benvida ós diferentes lugares

Consellos sobre os cogumelos...

Información nos puntos de interese... Que aguda é esta raposiña! 😀

Comezamos! Súbese a pequena costa e tómase camiño á dereita. Metros máis adiante hai que tomar de novo á dereita, afastándonos da vía principal por unha pista forestal. Ó pouco de comezar a pista, xa se volve a torcer de novo á dereita por un camiño de carro. O desvío está indicado, pero o sinal encóntrase cuberto pola maleza e non está moi visible. A partires de aquí, este treito está rodeado de piñeiros e eucaliptos, e sobre todo ben sinalizado.

Este é o camiño que debedes seguir

Sendeiro durante este treito

Logo duns minutos, chegamos a unha pequena estrada provinte da igrexa e que vai dar ó lugar de As Pedras. Tómase, pero ós poucos metros vólvese a tomar unha pista forestal á esquerda. Por este camiño hai que subir unha pequena pero costenta pista forestal e pasar por outro tramo de piñeiros e eucaliptos. Finalmente, chégase á parte traseira das Pedras, e atravesando a estreita rúa, un pouco máis adiante, ó lugar de O Piñeiro, onde me levei unha “pequena mala impresión”.

Un... estanque? cerca da estrada

Neste cruce atoparédesvos cun panel informativo de cogumelos (hai sete espallados ó longo do roteiro)

Anos ó lonxe

Estreita rúa nas Pedras, camiño do Piñeiro

Pequena mala impresión: non custa nada levar o lixo a un punto limpo señores!

Seguindo os sinais volvemos a coller outra pista forestal que nos levará, despois dun bo anaco, ata o lugar de A Enfesta. Resultou este ser un camiño moi agradable, pero cun par de problemas coa sinalización. O primeiro chega despois de subir a costa que empeza a carón dun bonito prado regado polo rego de Anos. Ó acabar de subir a costa, aparecen ante nós tres desvíos, dos cales hai que tomar o da dereita. Unha vez tomado este, no seguinte cruce, no lugar de seguir o camiño, hai que torcer á esquerda.

Árbore chea de liques, o que indica unha gran pureza no aire

Pequeno prado atravesado polo rego de Anos (foto tomada en sentido inverso á marcha)

Primeiro cruce non sinalizado: á dereita

Segundo cruce non sinalizado: á esquerda

A partir de aquí todo é seguir o camiño ata o final, que vai a dar a unha estrada a poucos metros do lugar de A Enfesta. Xusto antes de entrar no lugar, os que coma min vos gusta facer o castrón, tendes o lugar perfecto para perdervos polo monte e descubrir lugares descoñecidos un anaco antes de seguir o itinerario do roteiro. Impresionante recuncho atopei. Aí o deixo 😉

Xa na Enfesta, debo dicir que resultou ser este lugar unha auténtica sorpresa, tan pequeno como encantador. Despois de pasar as casas, atopámonos cun bonito rego que baña un prado no que se atopa un fermoso muíño acompañado de algunhas árbores e, seguindo o camiño poucos metros máis adiante, hai un desvío cara unha fermosa fervenza. Ademáis, nas inmediacións desta atópase un antigo muíño moi curioso, pois ten o tellado en forma triangular, cousa nada común nun muíño. Ademais, este tiña unhas misteriosas inscripcións na porta que non dei chegado a descifrar. Déixollo ós máis curiosos! 😀

Precioso lugar

Outra vista do muíño

Fermosa fervenza non si? 🙂

Muíño de curiosa arquitectura

Unha vez retomado o camiño, continúa a andaina cara o lugar de Miraflores, no que me deron a benvida unhas vaquiñas, que por un momento parecían preguntarse: quen é este? 😀

Vaquiñas en Miraflores

Xa na estrada, un pouco máis adiante atopámonos coa bonita capela da Eirita, e seguro que tamén cun bonito can que vive na casa do lado, e que me fixo compañía mentres parei por alí a comer. Persoalmente, decidín bautizalo como Timi debido á súa timidez 🙂

Capela e cruceiro da Eirita, e tamén a miña vara máxica jeje 😀

"Timi" e o cruceiro

Neste lugar atópanse dúas cousas curiosas: a primeira está no cruceiro. Se vos fixades, o capitel está do revés.

Capitel invertido

A segunda, son os sentadoiros que hai na parede da construcción a carón da capela:

Sentadoiros apegados á parede

Dende aquí, despois de despedírmonos de Timi, seguimos o camiño cara o alto da Pena da Eirita, un pico a uns 270 metros de altitude dende o que podemos obter unhas preciosas vistas da zona, mágoa que comezara a chover e non puidera sacar unhas fotos mellores.

Comezo da subida

Lugar de Iñaño

Ría de Corme e Laxe cara á costa

Cara ó interior, o pico de Meda

O val de cundíns e a zona de Malpica ó fondo

Baixamos e continuamos pola estrada. Ós poucos metros á dereita, está a fonte santa.

Seguimos camiño e tomamos un desvío á dereita que non está indicado. Que non vos pase coma a min ou perderedes un tempo precioso 😉 Este tramo é bastante longo, pasa polas inmediacións primeiro de Os Anles, despois da Remisqueira ata chegar a cerca do lugar da Hermida. Cabe dicir que este tramo está actualmente atravesado polas obras da autovía da Costa da Morte, esperemos que unha vez finalizada esta o roteiro poda seguir facéndose, aínda que haxa que dar un pouco máis de volta. Dito isto, direivos tamén que durante o camiño colleume a choiva e tamén unha granizada CAMPAL, perfecta para comprobar a boa calidade do meu equipo e desfrutar máis se cabe do camiño. Non estou tolo, encántame a natureza! 😀

Terceiro cruce non sinalizado: á dereita

Unha curiosa cruz no medio do monte

Se vos atopades unha poza deste calibre, non queda outra que tirar de alma de castrón e atravesar polas silvas das leiras adxacentes 😉

Obras da autovía da Costa da Morte atravesando o roteiro. Só tendes que seguir máis ou menos de frente á dirección que levábades

Pouco antes de finalizar este tramo, hai un desvío á esquerda que nos leva ata o que antigamente foi unha mina de seixo, comprobámolo “in situ” pola gran cantidade de seixos que se atopan no camiño.

Nesta zona atópanse moitos seixos no camiño a carón da antiga mina

Continuamos uns metros máis o camiño, cruzando a estrada, e chegamos ó lugar da Hermida, cunha fermosa carballeira que dá sombra á capela de San Roque. Nas inmediacións tamén se atopan unha fonte e un cruceiro.

Ermida de San Roque, custodiada polos centenarios carballos

Fonte de San Roque

Cruceiro da Hermida, coa carballeira e a capela en segundo plano

Afrontamos xa o último tramo do roteiro, atravesando de novo as obras da autovía e pouco máis adiante camiñando por unha pista que xa se nos fai coñecida, verdade? Xa só nos queda facer o pequeno tramo ata a Igrexa de Santo Estevo, e damos por finalizada o “camiño da fin da terra” de hoxe.

De novo temos que atravesar as obras da futura autovía

Volvemos ó cruce no que nos desviamos (quedando agora á esquerda)

De novo en Anos

Desta vez os únicos animais que puden ver foron domésticos (exceptuando á raposa Anosa, claro) 😉

A modo de valoración final, direi que me sorprendeu moi gratamente este roteiro, dada a inexistente información que hai deste na internet. Ademáis, agradécese a gran cantidade de paneis informativos e sinais, a pesar de que falten algúns. Pero sobre todo isto, os fermosos paisaxes que ten esta zona, descoñecidos ben seguro incluso por moitos habitantes dos arredores. Quero darlle as gracias dende aquí a Lutxo, un rapaz de Anos que me atopei un día camiñando pola ribeira e que me falou deste roteiro. Graciñas Lutxo! E falando de xente de Anos, aproveito para saudar dende aquí ás miñas amigas Tania e Karina, que espero que lean estas novas liñas desta miña bitácora. Quero coñecer a vosa impresión desta nova entrada, agardo polos vosos comentarios!

Feitas as valoracións finais, os agradecementos e as peticións, direi algo que levo querendo dicir dende que rematei este roteiro hai unhas semanas: Cabana, nunca deixarás de sorprenderme! 🙂

UN SAÚDO CAMIÑANTES!

A Ruta Arqueolóxica De Borneiro


Boas Camiñantes! Como van esas andainas? Espero que o inverno non vos estea botando para atrás á hora de saír a camiñar! 😉

Esta semana convídovos a coñecer outra das rutas que agocha o municipio de Cabana de Bergantiños, e que percorre a parroquia de Borneiro, visitando os lugares máis pintorescos desta, con especial atención ós dous monumentos máis importantes: o Castro “A Cidá” de Borneiro e o Dolmen de Dombate, a catedral do megalitismo galego.

Mapa (aproximado) e perfil do roteiro

 

Como podedes ver aquí abaixo, este camiño apenas ten dificultade, polo que desta vez non hai nada especial que recomendarvos en canto a roupa. Aínda que os días húmidos se poden formar pozas polo camiño, as pistas son anchas e sempre hai por onde bordealas.

 

Características MIDE da ruta

O inicio do roteiro sitúase no castro “A Cidá” de Borneiro (onde se xunta esta ruta coa do rego dos muíños que xa vimos na primeira entrada desta bitácora). Concretamente na entrada inferior, a carón dunha pequena área recreativa e os dous últimos muíños da ruta do rego dos muíños.

Comezo da ruta dende o aparcamento

Muíño (curiosas esas lousas de pizarra a modo de teito)

Pequena área recreativa con paneis informativos sobre o castro

Panel informativo da ruta e primeiro sinal

Dende aquí comeza unha costenta ascensión cara o alto da fernandiña, o cumio máis alto do monte Gontón. A ascensión discorre maiormente por unha pista forestal bastante ampla, rodeada de carballos, piñeiros e eucaliptos.  A duración deste tramo é de pouco máis de media hora.

Lugar de Fontefría, durante a subida

Durante o camiño aparece este cartel dándonos a benvida

Aínda que o camiño se intúe, neste cruce non hai sinal (e das pintadas mellor non fiarse). Á esquerda!

Impresiona este tramo final da subida verdade?

Unha vez no alto da fernandiña, podemos desfrutar dunhas bonitas vistas da ría de Corme e Laxe e da parroquia de Borneiro, así como doutros lugares dos arredores.

A ría, coa Parroquia de Canduas en primeiro termo e Corme ó fondo

Desembocadura do Anllóns

Neaño máis cerca, despois Ponteceso e a zona de Malpica ó fondo. En días claros pódense ver fácilmente as illas Sisargas

Terras de Anos e Pico de Meda (Zas) ó fondo

Aldeas de Borneiro dende o alto

O Monte Castelo de Borneiro

Unha vez desfrutado destas vistas, toca descender en dirección a Borneiro pola cara traseira destes do monte Castelo. O camiño discorre por unha longa recta ata chegar a un cruce que hai que tomar á dereita, e logo continuar ata dar coa estrada que conecta Borneiro co lugar de Muriño, xa no Concello de Zas. Este tramo soe estar cheo de pozas, que aproveitaron as ras para depositar os seus ovos. Cabe tamén dicir que durante este tramo bordearemos outro castro, o castro de Borneiro (non confundir coa Cidá) pero neste caso, está sen excavar.

Camiño que nos vai levando cara Borneiro bordeando a cara traseira do Castelo

Durante este tramo temos vistas da zona interior de Cabana e Zas, neste caso vemos ó lonxe o lugar da Eirita

Ovos de Ra

Cágados

Semella que neste caso mamá ra non chegou a tempo á poza :S

Xa na estrada, cóllese á dereita en dirección a Borneiro. Esta estrada sube durante uns metros. Ó finalizar esta pequena subida, os que queirades facer o castrón (xa había tempo que non facíamos o castrón eh? 😉 ) podedes aventurarvos por unha pista á dereita en busca da “Igrexa dos lobos”, un dolmen natural que servía antigamente de refuxio ós pastores do lugar e o cal non fun quen de atopar (todo se andará, xa me coñecedes 😀 ). Tamén podedes subir ata o monte Castelo de Borneiro, aínda que xa vos aviso de que non hai un camiño marcado e teredes que andar entre xestas e toxos para intentar chegar ó cumio. Fagades ou non o castrón, logo a estrada baixa ata chegar ó lugar de Borneiro. Entrando á esquerda sitúase a casa de Manuel Lema Otero, un recoñecido pintor naif do Concello.

Deixando atrás o monte Castelo

Entrando en Borneiro

Casa de Manuel Lema Otero

Máis adiante, chegamos a unha pequena Carballeira cun cruceiro, e en lugar de seguir a ruta, pódese torcer á dereita para visitar a igrexa de Borneiro.

Pequena Carballeira con cruceiro. Dereita: Igrexa. Esquerda: Continuar a ruta. Vós decidides!

Igrexa de San Xoán de Borneiro

Logo de visitala, volvemos sobre os nosos pasos e continuamos o camiño cara o lugar do Briño. Durante este treito podemos ver algúns cruceiros (abundantes por toda a parroquia) e unha chamativa árbore.

Chegando á igrexa...

Cruceiro na entrada do lugar de Vistalegre

Árbore de caprichosa figura

De momento chega non? Logo máis 😉

Crúzase a estrada xeral e continúase ata chegar á capela do briño, coa súa bonita fachada frontal. Tamén existe unha área recreativa con mesas, parrillas e un parque infantil, ideal para descansar e tomar forzas para continuar o camiño.

Fachada frontal da capela do Briño

Cruceiro do Briño

Mesas e parrillas da área recreativa

Parque infantil

Continúa o camiño cruzando a pequena ponte que sortea o pequeno rego e percorremos a estrada primeiro rodeada de árbores e despois de prados ata chegar á aldea de Dombate, coas súas estreitas rúas.

Cruceiro entre as árbores

Os verdes prados que nos dan a benvida á aldea de Dombate

Rúa de Dombate

Cruceiro de Dombate...

... galiñas de Dombate 😀

Unha vez comezamos a saír do lugar por fin nos atopamos co maior monumento do concello de Cabana de Bergantiños:  o Dolmen de Dombate. Este monumento megalítico, despois de moitos anos de polémicas e deixadez por fin obtivo o recoñecemento que se merece, contando actualmente cunha excelente cuberta e un magnífico centro de interpretación.

Centro de recepción e interpretación

Cuberta actual do Dolmen

Xa dentro, vista frontal do monumento

Vista lateral...

... e vista traseira. Impresiona a altura das lousas que posúe.

Logo da visita continua o camiño e antes de chegar á escola unitaria, cóllese por un camiño á esquerda que nos leva ó lugar de Vilaseco.

Será por cruceiros en Borneiro xD

Chegando a Vilaseco, outra cruz

Ó chegar ó centro do lugar torcemos á esquerda e continuamos ata atoparnos de novo coa estrada xeral, a carón da Fonte de Vilaseco. Cruzamos e de frente damos coa pista que nos leva á entrada superior do castro A Cidá, principio e final deste roteiro.

Antes de chegar á Cidá podémonos atopar algún esquío polo camiño 🙂

E por fin, finalizamos o roteiro no verde Castro "A Cidá" de Borneiro

Muros da entrada inferior

A buscar o lagartiño! 😉

Para rematar esta entrada, fareino descubríndovos unha bonita festa que ten lugar aquí tódolos anos, chamada “O Castro Animado”. Nesta festa a xente do lugar disfrázanse de castrexos, e lévanse a cabo diversas actuacións. Na última edición actuaron unha parella de acróbatas e dous paiasos. Tamén houbo unha representación dunha escena de loita entre guerreiros castrexos e un grupo de gaitas amenizando a festa.

Ambiente no Castro Animado

Actuación dos acróbatas

Tamén se poden degustar productos típicos durante a festa, e ó remate desta ten lugar unha churrascada na área recreativa. Nesta festa tamén participaron os rapaces que viñeron no verán ó campo de traballo do Concello e pasárono estupendamente. A verdade é que esta festa resultou realmente divertida e entretida.

Rapaces do Campo de Traballo caracterizados para a ocasión

Churrascada na área recreativa para acabar (ou seguir) coa festa 🙂

E ata aquí a ruta arqueolóxica pola parroquia de Borneiro amigos! Como podestes comprobar, o nome do roteiro está ganado a pulso. Como non podía ser doutra maneira, anímovos a facela ou polo menos a que visitedes a Cidá e o Dolmen, e por suposto tamén a que vos acerquedes a desfrutar da festa do Castro Animado este próximo verán!

UN SAÚDO CAMIÑANTES!

Tralas Pegadas Dos Riobó…


Ola Amigos, aquí me tendes unha nova semana descubríndovos algúns dos mellores camiños da Costa da Morte. Esta semana amosareivos outro camiño situado no Concello de Cabana de Bergantiños: a ruta “Tralas Pegadas dos Riobó”, que percorre varios lugares da Parroquia de Riobó, na que se agochan algunhas auténticas sorpresas. Como sempre, déixovos mapa, perfil e características MIDE da ruta antes de comezar:

Mapa e perfil da ruta

Características MIDE (faise ben non?) 😉

 

A ruta comeza xusto na entrada do lugar da Mata (vindo da parte de Neaño, Corcoesto ou Ponteceso). Podemos deixar o coche no bar “Josefa”, onde se pode mercar algo antes de comezar o camiño, pois tamén teñen un pequeno súper. Dende aquí, cruzamos a estrada e tomamos a pista que baixa cara a pequena aldea de Riobó, que dá nome á parroquia. Xa por este tramo podemos comprobar que o roteiro se desenvolve por unha zona de numerosas elevacións e depresións, formando numerosos vales que pequenos regatos aproveitan para conducir as súas augas, e dando lugar así a varios pequenos núcleos de poboación, como A Barcia, que visitaremos máis adiante, e que podemos divisar dende o camiño que nos leva a Riobó:

Dando os primeiros pasos por esta zona de vales

Un pouco máis adiante, xa nos topamos coa primeira das pequenas aldeas que nos toca visitar nesta ruta: Riobó. Un pobo tan encantador coma pequeno, que conta con unha igrexa con restos románicos bastante valiosos. Ademáis, dende hai xa catro anos, vense levando a cabo neste lugar a chamada “Noite no Medievo” unha bonita festa ambientada na Idade Media na que se pode disfrutar de animación teatral, paseos a cabalo, degustación de productos típicos, actuacións, exposicións de artesanía, xogos tradicionais (guiados por un servidor) e a celebración dunha “Prevoda Medieval” na que se casan varias parellas de noivos nunha cerimonia oficiada por un druída. Recomendable 100%!

Aldea de Riobó

Noite no Medievo

Filloas, churrasco, rosquillas... Non perdades esta festa o ano que vén!

Dende Riobó collemos a pista de terra que hai entrando na aldea á dereita e, despois de pasar a granxa, collemos cara a esquerda a través dun dos verdes prados que compoñen a paisaxe do entorno da aldea. É facil perderse, pois non hai sinalización neste tramo. As fotos serviranvos de guía. Recoméndovos que vaiades a carón dos árbores e vallas que separan os diferentes prados. O camiño suponse que debería ir por dentro dunha casa da aldea, pero o pastor alemán que hai dentro non dá moita confianza, polo que é recomendable variar un pouco este pequeno tramo. Unha vez chegades ós prados, todo consiste en baixar ata atopar o rego, para coller a ponte que nos permita cruzar ata a outra beira e poder avanzar cara a seguinte aldea, a Penela.

Pegadiños á valla e sen problema 😉

Seguimos baixando, pasando por debaixo do bonito arco que forman estas árbores

Deixamos Riobó atrás

Unha vez chegados ó rego, buscamos a ponte entre a maleza e cruzámola para poñer rumbo á Penela. Se tendes sorte igual atopades algún que outro esquío.

A zona ten moita vexetación e maleza

Cruzamos a ponte, rodeada de abundante vexetación

Esquío

Dende aquí imos uns poucos metros cara a esquerda, ata dar co camiño que se dirixe cara a penela. O primeiro tramo pode que teña moita maleza (non foi este o caso) pero o segundo é unha auténtica marabilla: ben marcado, suelo cheo de follaxe, en zig zag costa arriba e baixo un espeso teito de árbores, cun final maxestuoso na coñecida torre da Penela.

Precioso o tramo que remata na Penela

De pronto, atopámonos coa parte traseira da torre medieval

Fachada frontal da torre

Aldea da Penela

Collemos agora a pista de asfalto en sentido descendente, camiño da seguinte aldea do camiño: A Barcia. Será un pequeno tramo sobre o asfalto, xa que pronto nos desviaremos por un camiño de carro á esquerda, atravesando unha zona de bosque de eucaliptos. Durante o camiño podemos ver as ruínas dun par de muíños a carón dun bonito rego.

Entre a maleza...

Despois duns minutos de camiñata e rematamos a baixada, e imos dar coa pista de asfalto que vén da Penela e chega á aldea da Barcia, pola cal pasa outro rego, que provén doutro dos numerosos vales que teñen lugar na zona, e  que será o último núcleo poboado que veremos durante un relativamente longo treito.

A Barcia

Dende aquí poñemos rumbo directo a outra das marabillas agochadas no concello de Cabana de Bergantiños: o Pozo da Forca, un pozo de auga que recibe a súa auga dunha pequena fervenza, chamada a “Baiabosa”  afincada no corazón do concello. Antes de chegar aquí, pasaremos por unha pequenísima aldea, xa deshabitada, chamada Soutochán, con catro construccións das cales só unha se mantén en pé e habitable. É este o tramo perfecto para os que coma min, queredes “facer o castrón”, pois antes do desvío de ida e volta que colleremos para o Pozo da Forca, existen 3 camiños que se desvían cara o rego. Poderedes atopar entre leiras de millo e a aldea abandoada de Soutochán, unha bonita fraga do outro lado do rego, algunhas colmeas de abellas e máis muíños en ruínas que, para min, sempre teñen encanto.

Soutochán

Muíño "mimetizado"

Seguimos e, máis adiante, temos o desvío ben indicado do camiño de ida e volta cara o Pozo da Forca, un lugar máxico onde entre a abundante vexetación incluso parece que se fixera de noite, e onde rodeados de fentos temos a sensación de transportarnos a outro mundo, a outra época. Para min, sinceramente, este lugar resulta un “pequeno gran espectáculo natural”.

Por desgracia, nos últimos meses chegou o “progreso” á zona e pódense ver varias máquinas limpando os montes e estropeando MOITO a paisaxe. Sen embargo, tiven a sorte de coñecer o lugar por primeira vez antes de que comezara a limpeza dos montes. Aquí vos deixo algunhas fotos, e esperemos que a zona se recupere canto antes.

Rodean a este lugar varias lendas, a cada cal máis incrible: unha delas conta que este pozo é un ollo de mar, pero terra adentro.

Outra, que hai anos un crego achegouse para medir a súa profundidade facendo uso de doce pezas de adival atadas a unha pedra, pero éste non foi quen de atoparlle fondo ó pozo.

A terceira, que os presos retidos na Torre da Penela finaban aquí a súa vida sendo aforcados, lenda que finalmente viría dando o nome ó lugar. Tamén se conta que no fondo do pozo existe unha grade de ouro que, para sacala, hai que levar dous cuchos fillos da mesma vaca e darlles despois leite para compensar o esforzo.

Por último, parece ser que tamén hai agochada unha viga de ouro. Segundo os veciños, non hai dúbida de que existe, e gardan o secreto de xeración en xeración. Respecto a esto último, tamén se di que o punto no que se agocha a viga aparece marcado na superficie por unha misteriosa luz….

Despois desta boa dose de tradición oral, voltamos por onde viñemos e poñemos rumbo á última aldea que atoparemos no camiño: Folgoso, onde poderemos visitar a antiga capela co seu cruceiro, e os “Muíños dos Abeláns” (esta vez restaurados). Só temos que continuar o camiño do que víñamos, e ó pouco tempo chegaremos a un cruce no que podemos ver a entrada da aldea e ó mesmo tempo a capela de San Brais. Desviámonos para visitala:

Capela de San Brais

Poñemos rumbo agora cara Folgoso e atravesámolo camiño dos Muíños dos Abeláns. Parte do camiño será de ida e volta.

Deixamos atrás Folgoso (momentáneamente) para visitar os Muíños

Muíños dos Abeláns

Pequena área de descanso, perfecta para repoñer forzas e afrontar o último tramo do roteiro.

Damos volta de novo ata chegar a folgoso e aquí colleremos a pista que sube.  Xa non a deixaremos ata chegar o lugar da Mata, xusto no punto na que a comezamos. Os máis cansados están no lugar perfecto para repoñer forzas e descansar no bar tomando algo quentiño, e os menos… os menos tamén! por qué non? 😀

En fin, meus, espero que esta ruta (máis ben a súa descrición) vos gustara tanto como a min, e sobre todo que non se vos fixera moi pesada (xa vedes que o interior Cabanés dá para moito) e que vos animedes a facela, por suposto! Ata a próxima

UN SAÚDO CAMIÑANTES!

A Ruta Do Ouro De Corcoesto


Ola de novo Camiñantes! Esta semana quérovos amosar outra ruta situada no concello de Cabana, a coñecida como “Ruta do Ouro”, na parroquia de Corcoesto e nomeada así pola abundancia do prezado mineral que agochan os seus montes.

Mapa e perfil da ruta

O camiño transcorre pola beira cabanesa do río en todo o seu percorrido e apenas posúe dificultade algunha, como podedes ver nas características MIDE que vos expoño a continuación:

Características MIDE do roteiro

A ruta comeza saíndo do núcleo de Corcoesto, na que é a antiga casa dos mineiros e xusto antes de cruzar a ponte do Xavarido sobre o Río Anllóns camiño de Langueirón (Ponteceso).

Casa dos Mineiros e o meu fiel acompañante 😀

Ponte do Xavarido: Comezamos!

Ó pouco de comezar, e antes de dunha pequena costa arriba, podemos visitar dúas bocas das antigas minas: unha desviándonos por un camiño á esquerda (cara o lado do río) e outra subindo monte arriba neste mesmo punto. Subindo cara o pozo da dereita, podemos ver abundantes liques, indicadores da pureza do aire. Neste pozo poderedes probar a lanzar unha pedra polo burato abaixo, e comprobaredes o que tarda en deixar de soar a pedra caendo… Xa vos adianto que vos levaredes unha sorpresa!

Unha das entradas á mina

Cerca do pozo atoparedes gran cantidade de liques

Probade a tirar unha pedra no pozo... 😉

Seguimos camiñando e a uns minutos destas minas chegamos á central hidroeléctrica de Corcoesto, típica central hidroeléctrica fluvial que abastece ós veciños do municipio, e onde me atopei cunhas bagas moi curiosas:

Central

Serán comestibles?

Máis adiante, e se vos gusta explorar e perdervos coma a min, podedes achegarvos (non sen pouco esforzo) á beira do río, onde se andades con coidado e sodes silenciosos, poderedes ver especies de aves tan interesantes coma a garza real, o merlo rieiro ou algún que outro pato. Sinceramente, ver algún destes animais paga realmente a pena,  dignos de ver. Por desgracia, as fotos que puden sacar destas aves non son nada boas, polo que vos deixo unhas sacadas da internet.

Garza Real

Merlo Rieiro

Máis adiante, chegamos ó embalse, que desta última vez que fixen a ruta estaba case baleiro. Alí subiremos por unhas escaleiras metálicas e camiñaremos uns metros de lado do canal para logo continuar o camiño cara arriba e chegar á capela de Santa Mariña, situada ó lado dunha carballeira onde tódolos anos se celebra unha bonita romaría en honor a ésta.

Encoro baleiro

Ermida de Sta. Mariña

Unha acolledora carballeira

De alí collemos un camiño que volve a baixar ó río, para ver outra das grutas das antigas minas e acabamos o percorrido de ida para comezar a volta. Desta vez, ó pasar de novo o embalse, podemos volver a desviarnos cerca de alí cara o río para ver unha bonita zona de augas rápidas.

A ruta esconde moitos recunchos difícilmente accesibles

Para o camiño de volta, só queda desfrutar do bonito sendeiro rodeados de gran cantidade de carballos, pinos e castiñeiros.

O camiño transcorre entre numerosos carballos e castiñeiros

E ata aquí a Ruta do Ouro compañeiros, espero que vos chamara a atención e vos animedes a recorrela. Sen embargo, gustaríame acabar cunha pequena reivindicación. Hai un tempo que unha empresa Canadiana de prospeccións auríferas ten interese en facer unha enorme mina a ceo aberto nos montes de Corcoesto para extraer o ouro destes, co cal a flora e a fauna do lugar quedarían aniquiladas non só polo deterioro físico do lugar, senón pola contaminación que supón este tipo de extraccións (uso de cianuro durante o proceso). Déixovos un par de enlaces a noticias destas últimas semanas:

Versión Da Empresa

Versión Dos Grupos Ecoloxistas

UN SAÚDO CAMIÑANTES!

O Rego Dos Muíños


A ruta do rego dos muíños sitúase no Concello no que resido, Cabana de Bergantiños. Esta discorre a través de dúas parroquias: Canduas e Borneiro. O punto de partida atópase en Canduas (xusto enfronte ó supermercado das Grelas) e vai subindo polo “Monte do Roncaduiro” ata o castro a Cidá de Borneiro, situado na entrada do pobo de Borneiro. A carón do sendeiro discorre un rego de auga no que se agolpan ata vintecatro muíños, que antigamente aproveitaban a forza da auga do rego para moer o gran.

En canto ás características do roteiro, a lonxitude do percorrido (ida e volta) é de aproximadamente uns 7 quilómetros e unha hora e tres cuartos de duración. A dificultade é baixa (o sendeiro está ben sinalizado e practicable). Ademáis, déixovos aquí abaixo as características MIDE e un mapa orientativo co perfil de elevación:

Características MIDE

Mapa co perfl do roteiro

O primeiro muíño encóntrase xusto no punto de partida, dentro da horta da casa que se atopa ó comezo da pasarela de madeira. Logo, unha vez comezada a andadura, e tras camiñar poucos metros, xa podemos ver o segundo dos vintecatro muíños dispostos ó longo do percorrido coñecido como “Muíño Novo”. Como podedes ver na foto, foi restaurado por un grupo de xóvenes voluntarios chegados de toda España e Uruguai a un campo de traballo que se desenvolveu este verán pasado no municipio de Cabana de Bergantiños, e no cal tiven a sorte de participar como monitor. Xuntos conseguimos limpar e adecentar os catro primeiros muíños da ruta, ademáis de limpar e bernizar pasarelas, bancos e papeleiras de madeira. A este muíño, incluso lle limpamos a canle e o cubo, e a auga discorre de novo por dentro do muíño, dándolle unha visual moi bonita.

Antes...

Despois 🙂

Máis adiante, cruzamos a pequena estrada e continuamos polo sendeiro, no que atopamos un dos carteis informativos que nos axudan a comprender o roteiro. Neste caso, explícanos todas e cada unha das partes dun muíño.

Diferentes partes dun Muíño

Aproveito tamén para deixarvos algunhas coplas antigas que cantaba a xente nos muíños, pois sabemos que eran lugares de reunión da xente de antano:

“O muíño non é muíño,
que é a capilla dos ratos,
donde se daban os bicos
e mailos moitos abrazos.”

“Fun ó muíño con Paula,
fun ó muíño con ela;
fun ó muíño con Paula,
fun en paz e vin en guerra.”

“Mui muíño, mui muíño,
bótame a fariña fóra,
que a filla da muiñeira
ten un andar que namora.”

Continuamos ata chegar a outra pequena estrada que cruza o sendeiro, e no cruce mesmo podemos ver unha pequena horta habitada por un paisaniño moi pintoresco:

Elegante, eh?

Neste novo tramo será no que comece a subida cara Borneiro, deixando o rego maioritariamente á man esquerda. Máis ou menos na metade da ascensión, encontrámonos con outro muíño restaurado ao lado dunha pasarela de madeira. Aquí encontreime cunha chistosiña compañeira de camiño.

Un dos poucos muíños restaurados do roteiro

Unha pequena rá de cor laranxa

Continuamos a ascensión, e xa hai que ir agudizando a vista para descubrir os muíños agochados entre a maleza…

Adiviña visual: cantos muíños se poden ver nesta foto? ningún, un ou dous?

Ó final do sendeiro, chegamos a entrada do pobo de Borneiro e, cruzando a estrada, adentrámonos no camiño que nos leva ó castro, onde finaliza o roteiro con dous novos muíños, en bastante bo estado, e coa característica de ter un deles o tellado feito con lousas. A ruta podería seguir monte arriba, pero estaríamonos metendo en parte de outra ruta que vos mostrarei máis adiante 😉 Así que só queda volver a baixar o “Roncaduiro” ata o punto no que comezamos o camiño.

Co meu canciño, descansando no Castro

Último muíño do roteiro

E ata aquí este primeiro “Camiño da fin da terra”. Espero que vos deixara unha boa impresión  e que vos animedes a percorrelo algún día! Xa me contaredes as vosas impresións. Se queredes obter máis información adicional, só tendes que visitar a páxina web do Concello de Cabana de Bergantiños

UN SAÚDO CAMIÑANTES!