A Ruta Do Anllóns

Ola de novo Camiñantes! Despois dunha semaniña sen escribir, aproveitada para coñecer novos lugares que ensinarvos máis adiante, tráiovos outro novo e bonito “Camiño Da Fin Da Terra”. Este comeza na aldea de Anllóns (Concello de Ponteceso), transcorre a carón do gran río que rega a comarca de Bergantiños e finaliza nun lugar de ensoño que, se non o coñecedes aínda, xa tardades en ir a visitalo: o refuxio de Verdes, (pertencente ó Concello de Coristanco). Coma sempre, e como non pode ser doutra maneira, comezo deixando mapa, perfil e características MIDE do roteiro.

Mapa / perfil do roteiro de hoxe

Valoración MIDE

Ademáis, para facer esta ruta recoméndovos usar unhas botas impermeables, que vos farán falta case seguro. Tampouco estarían de máis uns pantalóns impermeables, nunca se sabe!

Comezamos a andaina a carón da igrexa de San Fiz de Anllóns, e imos baixando polas sinuosas rúas da aldea en dirección á ponte da Garga, onde se atopa unha bonita área de descanso e recreación. Xa neste lugar, a pesar de estar medianamente urbanizado, podemos ver se temos un pouco de sorte algunha garza. Tamén na auga poderemos ver algunhas troitas, pois o anllóns é un río troiteiro por excelencia, con varios coutos ó longo do seu percorrido.

Igrexa de Anllóns. Comezamos!

Baixamos polas rúas de Anllóns...

Ponte e área recreativa da Garga

Columpios e mesas da área recreativa

Deixamos atrás a Garga e enfilamos o primeiro tramo do camiño pola marxe esquerda do río (a nosa dereita, pois imos río arriba) e uns minutos máis adiante, xa podemos ver na outra beira do río os muíños da Saímia e de Caldas, uns muíños que antigamente deberon ser moi importantes, a xulgar polo seu considerable tamaño.

Atrás queda a Garga, enfronte un largo camiño. Ánimo!

Muíños da Saímia

Muíños de Caldas

Metros máis adiante, chegamos á ponte de Caldas, que aproveitaremos para cambiar de marxe do río. Aquí atoparémonos tamén cunha central hidroeléctrica.

Central hidroeléctrica dende a ponte de Caldas

Camiñaremos un bo treito por este camiño, con abundante e espesa vexetación, intuíndo o pobo Cabanés de Beres detrás da vexetación da outra marxe do río, onde a única construcción que veremos será un antigo muíño en ruínas.

Bonito sendeiro, non si?

Muíño en ruínas

Ó longo do río atoparemos en varias zonas tamén algunha que outra ponte de madeira, que nos permitirá salvar algúns regos que desembocan no Anllóns.

Isto ata chegar á ponte de Cardezo, que non cruzaremos, senón que continuaremos pola mesma marxe do río.

Ó lonxe, a ponte de Cardezo

Neste novo treito que comeza, atoparémonos con algunhas dificultades, primeiro un tramo curvo que transcorre literalmente a carón do río, e a unha certa altura deste, no sendeiro só colle un pé ó ancho, polo que hai que andar con moito coidado se non queremos levar unha boa molladura e facerlle compañía ás troitas que viven por alí

“Polo río abaixo vai unha troita de pé,

corre que te corre, quen a puidera coller,

quen a puidera coller, quen a puidera pillar. 

Polo río abaixo vai unha troita de pé”.

Despois, un pouco máis adiante, chegaremos a un tramo no que non existe camiño (ou non dei con el), o que teremos que facer é percorrer este tramo entre a gran leira (na que plantan millo para as granxas que existen na parroquia pontecesana de Langueirón) e a beira do río, a verdade, este tramo fíxoseme moi longo e difícil cando o fixen, o non haber camiño é un auténtico suplicio, pero ninguén dixo que fora ser fácil!

Ó final deste tramo chegamos á ponte de Xavarido… Sónavos? En efecto, aquí nesta ponte, pero pola outra marxe do río, comeza a ruta do Ouro, que comentamos noutra entrada anterior deste blog. Desta vez o que facemos é o mesmo camiño, pero pola beira contraria á ruta Cabanesa.

Millo, millo... e máis millo! Desde o Xavarido

Central Hidroeléctrica de Corcoesto

Encoro (desta vez sí levaba auga)

A única negativa do tramo que comprende dende a ponte de Cardezo ata o lugar de Pontedona que podo darvos é que nalgúns lugares (afortunadamente puntuais) hai certos residuos acumulados como poden ser rodas, mesas ou incluso nun punto, bastantes desperdicios de coches. exemplos:

Rodas e katiuskas tiradas...

Máis rodas, mesas...

Un tubo de escape!?!?

Sen comentarios...

POR FAVOR, SEXAMOS RESPETUOSOS CO MEDIO AMBIENTE! É O NOSO FOGAR!!!

Deixando atrás os lugares que xa visitamos da ruta do Ouro, como son a central hidroeléctrica, bocas de mina e a capela e carballeira de Santa Mariña do Remuíño, despois de outro bo treito de camiño chegamos ó lugar de Pontedona, para afrontar o último tramo do roteiro de hoxe, e para min o máis bonito e mellor coidado gracias á presencia de pescadores.

Antiga ponte en Pontedona (pendente de reparación)

Tramo limpo, ben definido, practicable... e sobre todo bonito!

Muíños da Retorta

E por fin, chegamos ó fermoso refuxio de Verdes, un paraíso salpicado de regos, rápidos, pequenos illotes e muíños no que poderemos desfrutar dunha boa comilona aproveitando as grellas e as mesas á sombra das árbores (quén sabe se cociñando algunhas troitas que pescamos no mesmo lugar, pois esta zona está dentro dun couto pesqueiro). Déixovos coas imaxes deste final de camiño:

E ata aquí compañeiros, espero coma sempre que vos gustara este camiño cheo de auga por todas partes e sobre todo que o percorrades! Espero os vosos comentarios e opinións

Xa por último, quero aproveitar esta ruta pontecesana para convidarvos mañá Sábado 12 ó primeiro FESTIPOPEÓNS (Festival Ponteceso Peóns) de 11 a 14 horas, no Centro Cultural de Ponteceso, onde poderedes desfrutar xunto a pequenos e maiores de exposicións, competicións e diferentes talleres sobre o mundo dos Trompos, para recordar vellos tempos da escola. Seguro que será unha mañá moi divertida. Animádevos e pasádevos por alí, aínda que só sexa a botar un vistazo, vémonos!

Polo San Martiño, Peóns ó Camiño!

UN SAÚDO CAMIÑANTES!!!