Tralas Pegadas Dos Riobó...

Ola Amigos, aquí me tendes unha nova semana descubríndovos algúns dos mellores camiños da Costa da Morte. Esta semana amosareivos outro camiño situado no Concello de Cabana de Bergantiños: a ruta “Tralas Pegadas dos Riobó”, que percorre varios lugares da Parroquia de Riobó, na que se agochan algunhas auténticas sorpresas. Como sempre, déixovos mapa, perfil e características MIDE da ruta antes de comezar:

Mapa e perfil da ruta

Características MIDE (faise ben non?)

 

A ruta comeza xusto na entrada do lugar da Mata (vindo da parte de Neaño, Corcoesto ou Ponteceso). Podemos deixar o coche no bar “Josefa”, onde se pode mercar algo antes de comezar o camiño, pois tamén teñen un pequeno súper. Dende aquí, cruzamos a estrada e tomamos a pista que baixa cara a pequena aldea de Riobó, que dá nome á parroquia. Xa por este tramo podemos comprobar que o roteiro se desenvolve por unha zona de numerosas elevacións e depresións, formando numerosos vales que pequenos regatos aproveitan para conducir as súas augas, e dando lugar así a varios pequenos núcleos de poboación, como A Barcia, que visitaremos máis adiante, e que podemos divisar dende o camiño que nos leva a Riobó:

Dando os primeiros pasos por esta zona de vales

Un pouco máis adiante, xa nos topamos coa primeira das pequenas aldeas que nos toca visitar nesta ruta: Riobó. Un pobo tan encantador coma pequeno, que conta con unha igrexa con restos románicos bastante valiosos. Ademáis, dende hai xa catro anos, vense levando a cabo neste lugar a chamada “Noite no Medievo” unha bonita festa ambientada na Idade Media na que se pode disfrutar de animación teatral, paseos a cabalo, degustación de productos típicos, actuacións, exposicións de artesanía, xogos tradicionais (guiados por un servidor) e a celebración dunha “Prevoda Medieval” na que se casan varias parellas de noivos nunha cerimonia oficiada por un druída. Recomendable 100%!

Aldea de Riobó

Noite no Medievo

Filloas, churrasco, rosquillas... Non perdades esta festa o ano que vén!

Dende Riobó collemos a pista de terra que hai entrando na aldea á dereita e, despois de pasar a granxa, collemos cara a esquerda a través dun dos verdes prados que compoñen a paisaxe do entorno da aldea. É facil perderse, pois non hai sinalización neste tramo. As fotos serviranvos de guía. Recoméndovos que vaiades a carón dos árbores e vallas que separan os diferentes prados. O camiño suponse que debería ir por dentro dunha casa da aldea, pero o pastor alemán que hai dentro non dá moita confianza, polo que é recomendable variar un pouco este pequeno tramo. Unha vez chegades ós prados, todo consiste en baixar ata atopar o rego, para coller a ponte que nos permita cruzar ata a outra beira e poder avanzar cara a seguinte aldea, a Penela.

Pegadiños á valla e sen problema

Seguimos baixando, pasando por debaixo do bonito arco que forman estas árbores

Deixamos Riobó atrás

Unha vez chegados ó rego, buscamos a ponte entre a maleza e cruzámola para poñer rumbo á Penela. Se tendes sorte igual atopades algún que outro esquío.

A zona ten moita vexetación e maleza

Cruzamos a ponte, rodeada de abundante vexetación

Esquío

Dende aquí imos uns poucos metros cara a esquerda, ata dar co camiño que se dirixe cara a penela. O primeiro tramo pode que teña moita maleza (non foi este o caso) pero o segundo é unha auténtica marabilla: ben marcado, suelo cheo de follaxe, en zig zag costa arriba e baixo un espeso teito de árbores, cun final maxestuoso na coñecida torre da Penela.

Precioso o tramo que remata na Penela

De pronto, atopámonos coa parte traseira da torre medieval

Fachada frontal da torre

Aldea da Penela

Collemos agora a pista de asfalto en sentido descendente, camiño da seguinte aldea do camiño: A Barcia. Será un pequeno tramo sobre o asfalto, xa que pronto nos desviaremos por un camiño de carro á esquerda, atravesando unha zona de bosque de eucaliptos. Durante o camiño podemos ver as ruínas dun par de muíños a carón dun bonito rego.

Entre a maleza...

Despois duns minutos de camiñata e rematamos a baixada, e imos dar coa pista de asfalto que vén da Penela e chega á aldea da Barcia, pola cal pasa outro rego, que provén doutro dos numerosos vales que teñen lugar na zona, e  que será o último núcleo poboado que veremos durante un relativamente longo treito.

A Barcia

Dende aquí poñemos rumbo directo a outra das marabillas agochadas no concello de Cabana de Bergantiños: o Pozo da Forca, un pozo de auga que recibe a súa auga dunha pequena fervenza, chamada a “Baiabosa”  afincada no corazón do concello. Antes de chegar aquí, pasaremos por unha pequenísima aldea, xa deshabitada, chamada Soutochán, con catro construccións das cales só unha se mantén en pé e habitable. É este o tramo perfecto para os que coma min, queredes “facer o castrón”, pois antes do desvío de ida e volta que colleremos para o Pozo da Forca, existen 3 camiños que se desvían cara o rego. Poderedes atopar entre leiras de millo e a aldea abandoada de Soutochán, unha bonita fraga do outro lado do rego, algunhas colmeas de abellas e máis muíños en ruínas que, para min, sempre teñen encanto.

Soutochán

Muíño "mimetizado"

Seguimos e, máis adiante, temos o desvío ben indicado do camiño de ida e volta cara o Pozo da Forca, un lugar máxico onde entre a abundante vexetación incluso parece que se fixera de noite, e onde rodeados de fentos temos a sensación de transportarnos a outro mundo, a outra época. Para min, sinceramente, este lugar resulta un “pequeno gran espectáculo natural”.

Por desgracia, nos últimos meses chegou o “progreso” á zona e pódense ver varias máquinas limpando os montes e estropeando MOITO a paisaxe. Sen embargo, tiven a sorte de coñecer o lugar por primeira vez antes de que comezara a limpeza dos montes. Aquí vos deixo algunhas fotos, e esperemos que a zona se recupere canto antes.

Rodean a este lugar varias lendas, a cada cal máis incrible: unha delas conta que este pozo é un ollo de mar, pero terra adentro.

Outra, que hai anos un crego achegouse para medir a súa profundidade facendo uso de doce pezas de adival atadas a unha pedra, pero éste non foi quen de atoparlle fondo ó pozo.

A terceira, que os presos retidos na Torre da Penela finaban aquí a súa vida sendo aforcados, lenda que finalmente viría dando o nome ó lugar. Tamén se conta que no fondo do pozo existe unha grade de ouro que, para sacala, hai que levar dous cuchos fillos da mesma vaca e darlles despois leite para compensar o esforzo.

Por último, parece ser que tamén hai agochada unha viga de ouro. Segundo os veciños, non hai dúbida de que existe, e gardan o secreto de xeración en xeración. Respecto a esto último, tamén se di que o punto no que se agocha a viga aparece marcado na superficie por unha misteriosa luz….

Despois desta boa dose de tradición oral, voltamos por onde viñemos e poñemos rumbo á última aldea que atoparemos no camiño: Folgoso, onde poderemos visitar a antiga capela co seu cruceiro, e os “Muíños dos Abeláns” (esta vez restaurados). Só temos que continuar o camiño do que víñamos, e ó pouco tempo chegaremos a un cruce no que podemos ver a entrada da aldea e ó mesmo tempo a capela de San Brais. Desviámonos para visitala:

Capela de San Brais

Poñemos rumbo agora cara Folgoso e atravesámolo camiño dos Muíños dos Abeláns. Parte do camiño será de ida e volta.

Deixamos atrás Folgoso (momentáneamente) para visitar os Muíños

Muíños dos Abeláns

Pequena área de descanso, perfecta para repoñer forzas e afrontar o último tramo do roteiro.

Damos volta de novo ata chegar a folgoso e aquí colleremos a pista que sube.  Xa non a deixaremos ata chegar o lugar da Mata, xusto no punto na que a comezamos. Os máis cansados están no lugar perfecto para repoñer forzas e descansar no bar tomando algo quentiño, e os menos… os menos tamén! por qué non?

En fin, meus, espero que esta ruta (máis ben a súa descrición) vos gustara tanto como a min, e sobre todo que non se vos fixera moi pesada (xa vedes que o interior Cabanés dá para moito) e que vos animedes a facela, por suposto! Ata a próxima

UN SAÚDO CAMIÑANTES!

About these ads